ஞான மார்க்கத்தில் திளைத்த ஸ்ரீ சதாசிவ பிரம்மேந்திரர், ஈரோடு மாவட்டத்திலுள்ள கொடுமுடி திருத்தலத்திற்கு வருகை தந்தார்.

 ஞான மார்க்கத்தில் திளைத்த ஸ்ரீ சதாசிவ பிரம்மேந்திரர், ஈரோடு மாவட்டத்திலுள்ள கொடுமுடி திருத்தலத்திற்கு வருகை தந்தார்.

அங்கே அகன்று விரிந்து ஓடும் காவிரி ஆற்றங்கரையின் அமைதி அவரை ஈர்க்க, ஆற்றின் ஒரு மணல் திட்டில் அமர்ந்து ஆழ்ந்த சமாதி நிலைக்குச் சென்றார். அவர் தியானத்தில் அமர்ந்தபோது ஆற்றில் நீர் வரத்து குறைவாக இருந்தது.

ஆனால், சில நாட்களிலேயே காவிரியில் பெரும் வெள்ளம் கரைபுரண்டு ஓடியது. சுவாமிகள் அமர்ந்திருந்த இடத்தையும் சேர்த்து வெள்ளம் முழுமையாக மூடியது. அவர் ஏற்கனவே தன்னை மறந்த சமாதி நிலையில் இருந்ததால், வெள்ளம் அவரைச் சூழ்ந்ததை அவர் உணரவில்லை.

வெள்ளத்தோடு அடித்து வரப்பட்ட மணல், சுவாமிகளை மொத்தமாக மூடி ஒரு மேடு போலானது.

​உடல் என்ற உணர்வைத் தாண்டி பிரபஞ்சப் பேரறிவோடு அவர் கலந்திருந்ததால், நீருக்கு அடியிலும், மண்ணுக்குள்ளும் சுமார் ஆறு மாத காலம் சுவாமிகளின் தவம் தடையின்றித் தொடர்ந்தது.

பல மாதங்கள் கழித்து கோடை காலம் வர, ஆற்றில் நீர் வற்றி மணல் கரைகள் வெளியே தெரிந்தன.

அப்போது அங்கு வேலை செய்து கொண்டிருந்த ஒரு தொழிலாளி, மணலை வெட்டும்போது எதிர்பாராத விதமாகத் தனது மண்வெட்டியால் ஓரிடத்தில் பலமாக ஓங்கினான்.

அடுத்த நொடியே அந்த இடத்திலிருந்து இரத்தம் பீறிட்டு அடித்தது.

​பயந்துபோன அவன் ஊர் மக்களிடம் ஓடிச் சென்று விபரத்தைச் சொல்ல, மக்கள் அனைவரும் திரண்டு வந்து அந்த இடத்தைத் தோண்டினர்.

அங்கே அவர்கள் கண்ட காட்சி அனைவரையும் அதிர வைத்தது. பல மாதங்களாக மணலுக்குள் புதையுண்ட நிலையிலும், ஸ்ரீ சதாசிவ பிரம்மேந்திரர் சிதையாத தியானக் கோலத்தில் அமர்ந்திருந்தார்.

சுவாமிகளின் உடலில் உயிர் இருப்பதை உணர்ந்த மக்கள், அவரைத் தட்டி எழுப்ப முயன்றனர். மெல்ல கண் விழித்த சுவாமிகள், தவம் கலைந்து எழுந்தார். அவரது தலையில் மண்வெட்டி பட்டதால் ஏற்பட்ட பலத்த காயத்தைக் கண்டு மக்கள் பதறினர். ஆனால், சுவாமிகளோ எவ்வித வலியும் தெரியாதவர் போல, தன் கைகளால் அந்தக் காயத்தை ஒருமுறை தடவினார்.

​என்ன ஆச்சரியம்! அடுத்த கணமே அந்த ஆழமான காயம் இருந்த வடுவே தெரியாமல் மாயமாய் மறைந்து போனது. இந்த அதிசயத்தைக் கண்ட மக்கள், அவர் சாதாரண மனிதர் அல்ல, ஒரு மகா சித்த புருஷர் என்பதை உணர்ந்து மெய்சிலிர்த்துப் போனார்கள்.

எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாமல், தன் மீதான புகழ்ச்சிகளைப் பொருட்படுத்தாமல் சுவாமிகள் அங்கிருந்து அமைதியாக நடந்து சென்றார்.

அன்று முதல் 'சதாசிவம்' என்று அழைக்கப்பட்ட அந்த ஞானி, பிரம்ம ஞானத்தில் திளைத்தவர் என்பதால் மக்களால் அன்போடு 'சதாசிவ பிரம்மேந்திரர்' என்று போற்றப்பட்டார்.