ஆன்மீகக் கதை – திரௌபதியின் தாயுள்ளம்!

 ஆன்மீகக் கதை – திரௌபதியின் தாயுள்ளம்!

மகாபாரதத்தில் திரௌபதி என்ற பெயர் வந்தாலே, அவள் அனுபவித்த அவமானம், அவள் சாபம், அதனால் ஏற்பட்ட குருக்ஷேத்திரப் போர் என்பவை நினைவுக்கு வரும்.

ஆனால் அதே திரௌபதியின் உள்ளத்தில் மறைந்திருந்த அளவிலா கருணை, தாய்மை, மனிதாபிமானம் குறித்து நாம் பலமுறை சிந்தித்திருக்க மாட்டோம்.

இன்று அந்த தெய்வீகமான திரௌபதியின் தாயுள்ளத்தை வெளிப்படுத்தும் ஒரு அரிய நிகழ்வை விரிவாகப் பார்ப்போம்.

தர்மத்துக்கும் அதர்மத்துக்கும் இடையிலான மாபெரும் போர்

மகாபாரதப் போர் என்பது சாதாரண யுத்தம் அல்ல —

தர்மமும் அதர்மமும் நேருக்கு நேர் மோதிய பரம்பொருள் விளையாட்டு.

போர் இறுதிக்கட்டத்தை எட்டியிருந்தது.

இரு தரப்பிலும் எண்ணற்ற வீரர்கள் உயிரிழந்தனர்.

கௌரவர்களின் பக்கம்:

பிதாமகர் பீஷ்மர் ஏற்கனவே வீழ்ந்திருந்தார்

மகா வீரன் கர்ணன் போர்க்களத்தில் உயிர் துறந்திருந்தான்

இறுதியில் துரியோதனன் மட்டுமே நின்றான்.

அவனுக்கு துணையாக இருந்த ஒரே வீரன் —

துரோணாச்சாரியாரின் மகன் அஸ்வத்தாமன்.

துரோணரின் வீழ்ச்சி – ஒரு சூழ்ச்சி

துரோணாச்சாரியார் போர்க்களத்தில் அசைக்க முடியாத வீரராக இருந்தார்.

அவரை வெல்ல முடியாது என்பது எல்லோருக்கும் தெரிந்த உண்மை.

அப்போது ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் ஒரு யுக்தியை முன்வைத்தார்.

“அஸ்வத்தாமன் இறந்தான்” என்ற செய்தியை துரோணரிடம் சொல்ல வேண்டும் என்று தீர்மானிக்கப்பட்டது.

அதன்படி தர்மபுத்திரன் யுதிஷ்டிரன்,

“அஸ்வத்தாமன் ஹத:…” என்று கூறினார்.

ஆனால் உண்மையில் அது யானை —

“அஸ்வத்தாமன் என்ற யானை இறந்தது.”

இந்தச் சொற்றொடரின் கடைசிப் பகுதியை மறைக்க,

கிருஷ்ணர் சங்கொலி எழுப்பினார்.

தன் மகன் இறந்துவிட்டான் என்று நினைத்த துரோணர்,

உயிரை விட முடிவு செய்தார்.

இவ்வாறு, போர்க்களத்தில் அவர் வீழ்ந்தார்.

பழிவாங்கும் சபதம் எடுத்த அஸ்வத்தாமன்

தந்தையின் மரணம், துரியோதனனின் தோல்வி —

இவை இரண்டும் அஸ்வத்தாமனின் மனதில் தீ போலக் கொழுந்து விட்டது.

மரண படுக்கையில் இருந்த துரியோதனன்,

அஸ்வத்தாமனை தன் படையின் தளபதியாக நியமித்தான்.

அதோடு ஒரு கொடிய வேண்டுகோளையும் வைத்தான்:

“பாண்டவர்களின் தலையை கொண்டு வா!”

இதைக் கேட்ட அஸ்வத்தாமன்,

பாண்டவர்களை மட்டும் அல்ல —

அவர்களின் வம்சத்தையே அழிக்க முடிவு செய்தான்.

இரவின் இருள் – கொடிய செயல்

அந்த இரவு…

அஸ்வத்தாமன், பாண்டவர்களின் முகாமை நோக்கி வந்தான்.

அவன் மனதில் கோபமும் பழிவாங்கும் தீயும் மட்டுமே இருந்தது.

பாண்டவர்கள் தங்கும் குடிலில் ஐவர் தூங்கிக் கொண்டிருந்தனர்.

“இவர்களே பாண்டவர்கள்!” என்று எண்ணிய அவன்,

அந்தக் குடிலுக்கு தீ வைத்தான்.

நொடிகளில் அந்த குடில் எரிந்து சாம்பலானது…

ஆனால் —

அது பாண்டவர்கள் இல்லை!

அங்கே இருந்தவர்கள் உப பாண்டவர்கள் —

திரௌபதியின் ஐந்து புதல்வர்கள்!

தாயின் இதயம் உடைந்த தருணம்

இந்த செய்தி திரௌபதியிடம் சென்றது.

தன் பிள்ளைகள் தீயில் எரிந்து சாம்பலானார்கள் என்பதை அறிந்த

அந்தத் தாயின் இதயம் நொறுங்கியது.

அவள் அழுகை —

அது ஒரு பெண்ணின் அழுகை அல்ல…

ஒரு தாயின் உயிர் பிளக்கும் வலி!

அர்ஜூனனின் கோபம்

இந்த கொடூரச் செயலைக் கேட்ட அர்ஜூனன்,

கோபத்தில் எரிந்தான்.

அவன் அஸ்வத்தாமனை பிடித்து,

போர்க்களத்திலிருந்து இழுத்து வந்து,

திரௌபதியின் முன் நிறுத்தினான்.

அங்கு இருந்த அனைவரும் எதிர்பார்த்தது ஒன்றே:

“இவனை கொல்லுங்கள்!” என்று திரௌபதி சொல்லுவாள்!

தாயுள்ளம் பேசும் தருணம்

ஆனால்…

திரௌபதி அமைதியாகக் கண்ணீர் வடித்தபடி பேசினாள்:

“ஒரு தாய் தனது பிள்ளைகளை இழக்கும் வலி என்னவென்று

இன்று நான் உணர்கிறேன்…

இந்த வலி எப்போதும் போகாது…

இன்று அஸ்வத்தாமனின் தாய்,

தன் கணவனை இழந்திருக்கிறாள்…

அவளுக்கு அந்த துயரமே போதும்…

மேலும், தனது மகனையும் இழக்கும் துயரம்

அவளுக்கு வரக்கூடாது…”

“அஸ்வத்தாமனை உயிருடன் விட்டுவிடுங்கள்!”

கருணையின் உச்சம்

அந்த தருணத்தில்,

அங்கே இருந்த அனைவரும் மௌனமானார்கள்.

இது ஒரு சாதாரண மன்னிப்பு அல்ல —

தன் பிள்ளைகளை கொன்றவனையும் மன்னிக்கும் தாயின் பரம கருணை!

திரௌபதியின் இந்த மனம்,

அவளை ஒரு ராணியாக மட்டும் அல்ல —

தெய்வீகமான தாயாக உயர்த்தியது.

கிருஷ்ணரின் தீர்ப்பு

ஆனால், அஸ்வத்தாமன் செய்த பாவம் சிறியது அல்ல.

அவன் உத்திரையின் கருவில் இருந்த அபிமன்யுவின் வாரிசையும் அழிக்க

பிரம்மாஸ்திரம் ஏவியிருந்தான்.

இதனால், ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் அவனை தண்டிக்க முடிவு செய்தார்.

அவன் நெற்றியில் இருந்த தெய்வீக மணியை பிடுங்கினார்.

அது ஒரு ஆறாத காயமாக மாறியது.

அதோடு அவனைச் சபித்தார்:

உடல் முழுவதும் காயங்கள் ஆறாமல் இருக்க வேண்டும்

எப்போதும் வலியுடன் வாழ வேண்டும்

மனிதர்களிடமிருந்து விலகி, தனிமையில் அலைந்து திரிய வேண்டும்

இது ஒரு வரமாக இருந்தாலும், சாபமாக மாறியது!

கதை சொல்லும் உண்மை:

பழிவாங்குதல் மனிதனின் இயல்பு…

மன்னிப்பு தெய்வத்தின் இயல்பு!

திரௌபதி —

தன் வலியைக் கடந்து, மற்றொரு தாயின் வலியை உணர்ந்தவள்.

அதனால் தான் அவள் மகாபாரதத்தின் உயர்ந்த பெண்மணி!