o
மந்திரம்தான் பொய்யானால்…
பாம்பை பாரு!மருந்துதான் பொய்யானால்…
வானம் பாரு!சாஸ்திரம் பொய்யானால்…
கிரகணம் பாரு!சாமிதான் பொய்யானால்…
சாணம் பாரு!#சூழல்: நள்ளிரவு நேரம். குருவும் சீடனும் சுடுகாட்டிற்கு அருகிலுள்ள ஒரு ஏகாந்த இடத்தில் அமர்ந்திருக்கிறார்கள். எரியும் பிணத்தின் வெளிச்சம் சீடனின் முகத்தில் படுகிறது.
#சீடன்: "குருவே, பிணம் எரிகிறது, சாம்பல் எஞ்சுகிறது. இந்த வாழ்க்கையும் இப்படித்தானா? நீங்கள் சொன்ன அந்த நான்கு வரிகளுக்குள் மரணத்தை வெல்லும் ரகசியம் எங்கே இருக்கிறது?"
#குரு: (சீடனின் கண்களை ஊடுருவிப் பார்த்துச் சிரிக்கிறார்) "மகனே, எரியும் பிணத்தைப் பார்க்காதே, உனக்குள் எரிய வேண்டிய ‘வாசித் தீயை’ப் பார். இதோ கேள், இந்தப் பழமொழியின் உட்பொருள்!"
1. #மந்திரத்தின்_உயிர் (பாம்பு)
குரு: "மந்திரம்தான் பொய்யானால், பாம்பை பாரு!"
"சீடா, ‘மந்திரம்’ என்பது உதடு அசைப்பதல்ல. உன் மூலாதாரத்தில் விந்து எனும் ஏரியில் ஒரு பாம்பு (குண்டலினி) உறங்குகிறது. நீ சொல்லும் மந்திரம் ‘வாசி’ எனும் சவுக்கால் அந்தப் பாம்பை அடிக்க வேண்டும். அடிபட்ட பாம்பு சீறிக்கொண்டு முதுகெலும்பு எனும் கரிய கோல் வழியாக மேலே எழும்பும். மந்திரம் சொன்னால் உன் உடல் ஏன் அதிரவில்லை? உன் நாடி ஏன் துடிக்கவில்லை? மந்திரம் உண்மையானால், அந்தப் பாம்பு படம் எடுத்து உன் உச்சந்தலையை முட்ட வேண்டும். அதுதான் ‘மந்திர சித்தி’. அந்தப் பாம்பின் சீற்றமே மந்திரத்தின் அத்தாட்சி!"
2. #கபால_மோட்சம் (வானம்)
குரு: "மருந்துதான் பொய்யானால் வானம் பாரு!"
"மகனே, நீ நோய்க்கு மருந்து தேடுகிறாய். ஆனால் சித்தன் சாவாமைக்கு மருந்து தேடுகிறான். உன் தலைக்கு மேலே ஒரு ‘அண்ட ஓடு’ (கபாலம்) இருக்கிறது. அதுதான் உன் உடலின் ‘வானம்’. வாசியைக் கொண்டு அந்த வானத்தை இடி. அங்கே மேகம் கலைந்து ‘அமிர்த மழை’ பொழியும். அந்த மழையை உன் நாக்கால் பிடித்துப் பருகிவிடு. எவன் ஒருவன் தன் கபால வானத்திலிருந்து வழியும் ‘வெள்ளை நீரை’ (சந்திர கலை அமுதம்) குடிக்கிறானோ, அவனுக்கு நரை ஏது? திரை ஏது? மரணம் ஏது? அந்த அக-வானத்தைப் பார்த்தவனுக்கு வேறு மருந்து எதற்கு?"
3. #காலமற்ற_பெருவெளி (கிரகணம்)
குரு: "சாஸ்திரம் பொய்யானால், கிரகணம் பாரு!"
"சாஸ்திரங்கள் ‘காலம்’ பற்றிப் பேசுகின்றன. காலத்தை வென்றவன் ஈசன். உன் உடலில் சூரியனும் (வலது மூச்சு) சந்திரனும் (இடது மூச்சு) தனித்தனியே ஓடும் வரை உனக்கு மரணம் உண்டு. இவை இரண்டும் எப்போது ‘சுழுமுனை’ எனும் மையப்புள்ளியில் மோதுகிறதோ, அப்போது அங்கே உன் ‘அறிவு’ எனும் சூரியனை ‘மௌனம்’ எனும் ராகு விழுங்கும். அதுதான் ரகசிய கிரகணம். அந்த இருட்டில் (மௌனத்தில்) ஒரு பேரொளி தோன்றும். அந்த ஒளியைப் பார்த்தால், சாஸ்திரம் சொன்ன முக்கால ஞானமும் உன் கைக்குள் வரும். காலமே நின்று போவதை அந்தக் கிரகணத்தில் பார்!"
4. #பிண்டமே_அண்டம் (சாணம்)
குரு: "சாமிதான் பொய்யானால் சாணம் பாரு!"
"சிஷ்யா, கடவுளைக் கோயிலில் தேடினாய், கயிலாயத்தில் தேடினாய். கடைசியில் இதோ, இந்தச் சாணம் போன்ற உடலுக்குள் தேடு. சாணத்திலிருந்து வரும் புழு எப்படிச் சாணத்தையே தின்று உயிர் வாழ்கிறதோ, அதுபோல இந்த அசுத்தமான உடலுக்குள் இருக்கும் ‘உயிர்’ இந்த உடலையே தின்று கொண்டிருக்கிறது.
சாணத்தை எரித்து விபூதியாக்கினால் அது நெற்றியில் ஏறுகிறது. அதுபோல, இந்த ஊன் உடம்பை வாசி யோகத் தீயால் எரித்து ‘ஒளி உடம்பாக’ மாற்றினால், நீயே சிவம். மலம் நிறைந்த உடலுக்குள் ‘மகாசிவன்’ இருப்பதை உணர்வதே ஞானத்தின் உச்சம்!"
#குரு: "மகனே, இதோ கேள்:
பாம்பு - உன் முதுகெலும்பில் ஓடும் மின்சாரம்
வானம் - உன் கபாலத்தில் சுரக்கும் அமிர்தம்
கிரகணம் - உன் சுவாசங்கள் ஓயும் மௌனம்
சாணம் - உன் உடலுக்குள் ஒளிந்திருக்கும் சிவம்
இந்த நான்கையும் நீ கண்டுவிட்டால், மரணம் உன்னைக் கண்டு அஞ்சி ஓடும். நீயே மந்திரம். நீயே மருந்து. நீயே சாஸ்திரம். நீயே சாமி!"
#சீடன்: (பேச்சற்று, சிலையாக அமர்ந்திருக்கிறான். அவன் முதுகெலும்பில் ஒரு மின்னல் வெட்டுகிறது.)
#குரு: "மகனே, இப்போது உன் முதுகுத் தண்டு சிலிர்க்கிறதே... அதுதான் அந்தப் பாம்பு. இப்போது உன் உச்சி குளுமையாகிறதே... அதுதான் அந்த வானம். சும்மா இரு... எல்லாம் உனக்குள் விளங்கும்!"
