ஆரத்தியின் அகப்பொருள்!
நாம் கோவிலுக்குச் செல்கிறோம். கருவறை இருட்டாக இருக்கிறது. அர்ச்சகர் கற்பூரத்தை ஏற்றி இறைவனுக்கு ஒளியைக் காட்டுகிறார். அந்த ஒளியில் நாம் இறைவனைத் தரிசிக்கிறோம். இது நாம் அனைவரும் தினமும் பார்க்கும் ஒரு சாதாரண நிகழ்வு.
இதற்குப் பின்னால் நாடிகள், மூளையின் ஒத்திசைவு என பெரிய அறிவியல் ஒளிந்திருப்பதாக நாம் வியந்துகொண்டிருக்க, "சன்மார்க்கத்தின் பார்வையில் ஆரத்தி என்றால் என்ன?" எந்தவொரு ஏடுகளிலும் இல்லாத மாபெரும் சிரசு ரகசியத்தை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டு வந்தது!
குருஜி அவர்களின் அந்த ஆழமான சன்மார்க்க விளக்கம் இதோ:
ஆரத்தி சன்மார்க்க விளக்கம்
எனில் ??
அகரமாகிய இருளில் விளங்கும் ஆன்ம ஒளி தான் ஆரத்தி
அ - ஆன்மா இருக்கும் அகரம் இடம் ரா - இருள் இரவு தீ - ஆன்ம ஜோதி
அதனால் கோவிலில் லிங்கத்துக்கு தெய்வத்துக்கு காட்டும் கற்பூர தீபத்துக்கு ஆரத்தி என அழைக்கின்றார்
இதுவே மருவி பெண் பேர் ஆர்த்தி என்றாயிற்று
எவ்வளவு பிரம்மாண்டமான உண்மை பாருங்கள்! ஆரத்தி என்பது வெளியே பித்தளைத் தட்டில் கற்பூரத்தை ஏற்றி இறைவனைக் கும்பிடும் செயல் மட்டுமல்ல. "நமது தலையின் உச்சிக்குள்ளே இருக்கும் அகரம் (அ) என்னும் இருண்ட (ரா) இடத்தில், உறங்கிக் கிடக்கும் ஆன்மாவைத் தட்டியெழுப்பி, அந்த ஆன்ம ஜோதியைக் (தீ) காணும் மாபெரும் அகப் பயணமே ஆரத்தி!" இதைத் தான் நம் முன்னோர்கள் சூசகமாக, இருண்ட கருவறைக்குள் கற்பூரத்தை ஏற்றி நமக்குக் கற்றுக் கொடுத்தார்கள்.
காலப்போக்கில் இந்த உன்னதமான ரகசிய வார்த்தை மருவி, இன்று 'ஆர்த்தி' என்று வெறும் பெண் பெயராக மாறிப்போனது காலத்தின் கோலம் என்பதை குருஜி மிக அழகாக உணர்த்துகிறார். வெளியே நீங்கள் பார்க்கும் கற்பூரச் சுடர், உங்களுக்குள் எரிய வேண்டிய ஆன்ம ஜோதியின் அடையாளமே!
காரிருள் சூழந்த கருவறை!
நீங்கள் எப்போதாவது ஆழமாகச் சிந்தித்திருக்கிறீர்களா? கோவிலின் கருவறை மட்டும் ஏன் எப்போதும் இருட்டாகவே இருக்கிறது? அது வெளிச்சம் இல்லாததால் வந்த இருட்டல்ல; அது நம் முன்னோர்களால் மிக நுட்பமாகத் திட்டமிடப்பட்ட ஒரு மெய்ஞான அமைப்பு.
நமது உச்சித் தலைக்குள்ளே, ஆன்மா உறங்கும் அந்த ரகசிய அறை அடர்ந்த இருளில்தான் இருக்கிறது. விழிப்புணர்வு அடையாத ஒரு மனிதனின் கபாலம் காரிருளில் தான் தவித்துக் கொண்டிருக்கும். அந்த இருண்ட கபால அறையின் நேரடி வடிவமே கோவிலின் இருண்ட கருவறை.
ஒளியை ஒற்றிக்கொள்ளும் மாபெரும் ரசவாதம்!
அந்தக் காரிருளில், கற்பூர தீபம் ஏற்றப்படுகிறது. அந்தச் சுடர் இருளைக் கிழித்துக்கொண்டு ஒளிர்கிறது. அப்போது இறைவனைத் தரிசிக்கும் நாம், அந்த ஆரத்தியைக் கைகளால் தொட்டு நம் கண்களில் ஒற்றிக்கொள்கிறோம். இது ஏதோ சூட்டைத் தொட்டுக் கண்களில் வைக்கும் சாதாரண சடங்கு அல்ல.
வெளியே எரியும் கற்பூரச் சுடர் என்பது பேரண்டத்தின் மாபெரும் ஆன்ம ஒளி. நமது கண்களுக்குள் இயல்பாகவே பிரகாசிக்கும் ஒளி என்பது நமது சிறு ஜீவ ஒளி. கைகளை நீட்டி அந்த நெருப்பின் கதகதப்பைக் கண்களில் ஒற்றிக்கொள்ளும்போது,
வெளியே பிரகாசிக்கும் அந்தப் பேரொளியை நம் கண்களில் உள்ள ஜீவ ஒளியோடு இணைக்கிறோம். "பேரண்டத்தில் எரியும் அந்தப் பெரு நெருப்பும், எனக்குள் இருக்கும் இந்தச் சிறு ஒளியும் ஒன்றேதான்" என்று அண்டத்தையும் பிண்டத்தையும் ஒன்றாக இணைக்கும் மகத்தான தருணம் அது.
வெளியே எரியும் கற்பூரத்தின் தூய ஒளியை, கண்கள் வழியாக உள்வாங்கி, கபாலத்திற்குள் உறங்கும் நமது சொந்த ஆன்மாவைத் தட்டியெழுப்பும் மாபெரும் ரசவாதமே இந்த ஆரத்தி!
கற்பூர தீபமும் மணி ஓசையும்
கோவிலில் அர்ச்சகர் வலது கையில் தீபத்தைக் காட்டும்போது, இடது கையில் ஒரு மணியை ஓசையெழுப்பிக் கொண்டே இருப்பார் அல்லவா? வாருங்கள், இன்று அந்த மணியோசையின் பின்னால் இருக்கும் மாபெரும் மெய்ஞானத்தை பார்போம்!
ஆரத்தி காட்டப்படும்போது அடிக்கும் மணி, வெறும் வெண்கலத்தால் ஆன ஒரு சாதாரணப் பொருள் அல்ல. அதன் அமைப்பு நமது பிரபஞ்சத்தின் ஆதி வடிவத்தைக் குறிக்கிறது. கவிழ்ந்திருக்கும் அந்த மணியின் வடிவம் பரந்த வானத்தையும், உள்ளே அசைந்தாடும் அந்த நாக்கு, பிரபஞ்சத்தை இயக்கும் படைப்புச் சக்தியையும் குறிக்கின்றன. அதை அசைக்கும்போது எழும் அந்த நாதம், வெறும் சத்தம் அல்ல; அது நம் மனதின் அலைகளை அமைதிப்படுத்தி, தேவையற்ற சிந்தனைகளை அழித்து, பிரபஞ்சத்தின் ஆதி ஒலியான 'ஓம்' என்னும் அதிர்வோடு நம்மை இணைக்கும் ஒரு மாயக் கருவி!
வலது கையின் நெருப்பும், இடது கையின் ஒலியும்!
நமது வலது கை சூரியனின் ஆற்றலையும், உடலின் வெப்பத்தையும் குறிக்கும் ஒரு வாசல். அதில் நெருப்பை (ஆரத்தி) ஏந்தும்போது, அறியாமையை எரித்து அழிக்கும் சக்தி பிறக்கிறது. அதே நேரத்தில், இடது கை சந்திரனின் குளிர்ச்சியான ஆற்றலையும், ஒலியின் மூலத்தையும் தட்டியெழுப்பும் வாசல். அதில் மணியை இசைக்கும்போது, அது இறைவனின் அருளை நமக்குள் ஈர்க்கும் ஒரு காந்த சக்தியாக மாறுகிறது.
அர்ச்சகர் வலது கையில் ஒளியையும், இடது கையில் ஒலியையும் ஒரே நேரத்தில் எழுப்பும்போது, அங்கு ஒரு மாபெரும் அற்புதம் நிகழ்கிறது. அழிக்கும் சக்தியும், ஆக்கும் சக்தியும் ஒன்றாக இணைகின்றன. இது நம் உடலின் வலது மற்றும் இடது பக்கங்களை ஒன்றாகச் செயல்பட வைத்து, ஒரு முழுமையான பேரமைதி நிலைக்கு நம்மைக் கொண்டு செல்கிறது. அதாவது, வெளியே நடக்கும் அந்தச் சடங்கு, உங்களுக்குள் இருக்கும் சிவனையும் (ஒளி) சக்தியையும் (ஒலி) ஒன்றாக இணைக்கும் ஒரு உன்னதத் தருணம்! இதுவே உண்மையான பேரின்ப நிலை.
படைப்பின் ரகசியம்!
அந்த இருண்ட கருவறையைச் சற்று மனக்கண்ணில் நினைத்துப் பாருங்கள். முதலில் அங்கே இருள் மட்டுமே இருக்கிறது. பிறகு மெல்ல மணியோசை எழுகிறது; பின் கற்பூர ஒளி பிறக்கிறது; இறுதியில் அந்த ஒளியில் இறைவன் கண்முன் தெரிகிறான். இதுவே இந்தப் பிரபஞ்சம் தோன்றிய கதையும்கூட! முதலில் இருள், பின் ஒலி, பின் ஒளி, இறுதியில் படைப்பு.
ஆரத்தி காட்டப்படும் ஒவ்வொரு முறையும், இந்தப் பிரபஞ்சம் எப்படி உருவானதோ, அதே மாபெரும் நிகழ்வு அந்தக் கருவறைக்குள் ஒரு சிறிய நாடகமாக அரங்கேறுகிறது. அதை முழுமையாக உள்வாங்கும் ஒரு பக்தனின் அகக்கண்கள் மெல்லத் திறக்கின்றன.
கண்ணாடியும் உள்முகப் பயணமும்!
பல பழமையான கோவில்களில், மூலவருக்கு நேர் எதிரே ஒரு முகம் பார்க்கும் கண்ணாடி வைக்கப்பட்டிருப்பதை நீங்கள் கவனித்திருக்கலாம். இறைவனை நேராகப் பார்த்த பிறகு, அந்தக் கண்ணாடியின் வழியாகவும் தரிசனம் செய்வார்கள். இது எதற்காக என்று என்றாவது வியந்ததுண்டா?
அது, இறைவனை வெளியே தேடாதே! உனது பார்வையை உனக்குள்ளேயே திருப்பு என்பதை உணர்த்தும் மகா எச்சரிக்கை. உண்மையான விழிப்புணர்வு என்பது, பார்வையை வெளியே செலுத்துவதில் இல்லை; உணர்வு எங்கிருந்து எழுகிறதோ அந்த மூலத்தை நோக்கி, அதாவது உள்நோக்கிப் பயணிப்பதில்தான் இருக்கிறது. கண்ணாடியில் தெரியும் பிம்பம், "உன் கபாலத்திற்குள் இருக்கும் அந்த உன்னத ஆன்மா வேறு யாருமல்ல, அது உனது சொந்த ஆத்மாதான்" என்று இறைவன் நமக்குச் சொல்லும் அழகிய சேதி!
எனவே, இனி நீங்கள் கருவறையில் ஆரத்தியைப் பார்க்கும்போது, வெளியே ஒரு சிலையைக் கும்பிடுவதாக நினைக்காதீர்கள். உங்களுக்குள்ளேயே உறங்கும் உங்களின் சொந்த ஆன்மாவை, அந்த ஒளியின் மூலம் விழிப்படையச் செய்கிறீர்கள் என்பதை உணர்ந்து பாருங்கள். நீங்கள் தான் அந்த ஒளியைக் காண்பவர், நீங்கள் தான் அந்த ஒளி!
No comments:
Post a Comment