மனமாற்றம். சிறுகதை.

 மனமாற்றம். சிறுகதை.

அன்னூரில் பெரியண்ணன் என்பவர் வட்டிக்கடை வியாபாரம் செய்து வந்தார். அந்த ஊரில் யாருக்குப் பணம் தேவையென்றாலும் பெரியண்ணனிடம் தான் கடன் வாங்க வேண்டும். கடன் வாங்குபவரின் தேவையையும் அவசரத்தையும் பொறுத்து ஒரு வட்டி, இரண்டு வட்டி எனச் சொல்லிப் பணம் கொடுப்பார். மக்கள் அவரைத் திட்டினாலும், இக்கட்டான சமயத்தில் அவர் பணம் கொடுப்பதால் ஒரு நிம்மதியோடு வாங்கிச் செல்வார்கள்.

பெரியண்ணன் வீட்டில் ஒரு பழைய இரும்புப் பெட்டகம் இருந்தது. அது அவர் தாத்தா காலத்திலிருந்து இருந்து வந்தது. அதில் பெரியண்ணன் தான் சம்பாதித்த பணத்தையும், கடன்காரர்களால் மீட்க முடியாமல் போன நகைகளையும் வைத்துப் பூட்டி வைத்திருப்பார். அதன் சாவியை எப்போதும் தன் இடுப்பில் கட்டியிருப்பார். அந்தப் பெட்டகத்தில் என்ன இருக்கிறது என்று அவர் மனைவி பெரியநாயகிக்குக் கூடத் தெரியாது.

ஒரு நாள் பெரியநாயகி கோபத்துடன், "நீங்கள் சம்பாதிப்பதையெல்லாம் பெட்டகத்தில் வைத்துப் பூட்டுகிறீர்களே! எனக்கு ஒரு பட்டுப்புடவையோ அல்லது நகையோ வாங்கிக் கொடுக்கக் கூடாதா? இன்று பெட்டகத்தைத் திறந்து அதில் என்ன இருக்கிறது என்று எனக்குக் காட்ட வேண்டும். இல்லையென்றால் ஆற்றில் விழுந்து உயிரை விட்டுவிடுவேன்" என்று மிரட்டினாள்.

மனைவியின் மிரட்டலுக்குப் பயந்த பெரியண்ணன், ஒரு நிபந்தனையுடன் பெட்டகத்தைத் திறக்கச் சம்மதித்தார். "பெரியநாயகி! பெட்டகத்தைத் திறக்கிறேன், ஆனால் உள்ளே இருப்பதைக் கண்டதும் யாரிடமும் ஒரு வார்த்தை கூடச் சொல்லக்கூடாது" என்றார். அவள் சம்மதித்ததும் பெட்டகத்தைத் திறந்தார்.

உள்ளே தங்க நாணயங்களும், நகைகளும் பாதியளவு நிறைந்திருப்பதைக் கண்ட பெரியநாயகி வியந்து போனாள். "இவ்வளவு இருந்தும் எனக்கு ஒரு நகை கூடக் கொடுக்காமல் இருக்கிறீர்களே?" என்று ஆத்திரத்துடன் கேட்டாள். அதற்குப் பெரியண்ணன், "அடி அசடே! பொறுமையாக இரு. இந்தப் பெட்டகம் முழுமையாக நிறைந்த பின், இவற்றை எடுத்துக்கொண்டு நாம் வெளிநாடு சென்று சுகமாக வாழப்போகிறோம். இன்னும் மூன்று மாதங்களில் இது நிறைந்துவிடும். அதுவரை யாரிடமும் மூச்சு விடாதே" என்று சமாதானப்படுத்தினார்.

அன்று மாலை இருவரும் மகாலட்சுமி கோவிலுக்குச் சென்றனர். அங்கு பெரியண்ணன் வேண்டிக் கொண்டிருந்தபோது, முரட்டுத்தனமான இரண்டு மனிதர்கள் அங்கு வந்து அர்ச்சகரிடம், "இங்கே ஒரு இளம்பெண் வந்தாளா? மெலிந்த தேகம், எலுமிச்சம்பழ நிறம், முகத்தில் மச்சம் இருக்கும். அவள் இந்நாட்டு இளவரசி. ஒரு வேடுவ இளைஞனை விரும்பிய அவள், அரண்மனையை விட்டு ஓடி வந்துவிட்டாள். அவளைக் கண்டுபிடித்துத் தருபவர்களுக்கு மன்னர் லட்சம் பவுன்கள் பரிசு அறிவித்திருக்கிறார்" என்று கூறிவிட்டுச் சென்றனர்.

இதைக் கேட்ட பெரியண்ணன் மனதில் பேராசை பிறந்தது. அன்று நள்ளிரவு ஒரு இளம்பெண் தஞ்சம் கேட்டு அவர் கதவைத் தட்டினாள். அவள் உருவம் வீரர்கள் சொன்ன இளவரசியின் அடையாளங்களுடன் ஒத்துப்போனது. "நான் வழிதெரியாமல் வந்துவிட்டேன், இன்று இரவு தங்குவதற்கு இடம் கொடுங்கள்" என்று வேண்டினாள். "இவளைப் பிடித்துக் கொடுத்தால் லட்சம் பவுன்கள் கிடைக்குமே!" என்று எண்ணிய பெரியண்ணன் அவளை உள்ளே அழைத்தார்.

மறுநாள் விடியும் முன்பே தன் மனைவியிடம், "பெரியநாயகி! இவள் இளவரசி. இவளைப் பார்த்துக் கொள். நான் அரண்மனைக்குச் சென்று வீரர்களை அழைத்து வருகிறேன். இவளை ஒப்படைத்தால் நமக்கு லட்சம் பவுன்கள் கிடைக்கும்" என்று கூறிவிட்டுப் புறப்பட்டார். வழியில் ஆற்றில் வெள்ளம் வந்ததால் நகரத்துக்குச் செல்ல முடியாமல் வருத்தத்துடன் வீடு திரும்பினார்.

வீட்டுக்கு வந்து பார்த்த பெரியண்ணனுக்குப் பெரும் அதிர்ச்சி காத்திருந்தது! வீட்டின் கதவு திறந்திருந்தது. உள்ளே பெரியநாயகி கை, கால்கள் கட்டப்பட்டு, வாயில் துணி அடைக்கப்பட்ட நிலையில் கிடந்தாள். பதறிப்போய் அவளை விடுவித்த பெரியண்ணன், "என்ன நடந்தது? இளவரசி எங்கே?" என்று கேட்டார்.

பெரியநாயகி கதறி அழுதாள், "அவள் இளவரசி அல்ல, கொள்ளைக்காரி! அந்த இரண்டு வீரர்களும் அவளுடைய கூட்டாளிகள். என்னை இப்படிக் கட்டிப் போட்டுவிட்டு, நம் பெட்டகத்தைத் தூக்கிக்கொண்டு போய்விட்டார்கள். நம் சேமிப்பு எல்லாம் போய்விட்டதே!" என்றாள்.

பெரியண்ணன் தலையில் இடி விழுந்தது போல் அமர்ந்தார். "வயிற்றைக் கட்டி வாயைக் கட்டிச் சேர்த்த பணம் எல்லாம் போய்விட்டதே! பேராசையால் இருந்ததையும் இழந்துவிட்டேனே" என்று வருந்தினார். பின் தெளிவடைந்த அவர், "இனிமேல் நான் இப்படிச் செய்ய மாட்டேன். இன்னும் எனக்கு வர வேண்டிய கடன்கள் நிறைய இருக்கின்றன. அதில் கிடைப்பதைக் கொண்டு நாம் நிம்மதியாக வாழலாம். பெட்டகம் வேண்டாம், நிம்மதியே போதும்" என்றார். அவர் மாறியதைக் கண்டு பெரியநாயகியின் முகம் மலர்ந்தது.