ஈசன் ஏன் ‘சந்தியா நிருத்தம்’ தாண்டவம் ஆடினார்? பாற்கடல் கடைந்தபோது நடந்த அதிசயமான தெய்வீக நிகழ்வு

 ஈசன் ஏன் ‘சந்தியா நிருத்தம்’ தாண்டவம் ஆடினார்? பாற்கடல் கடைந்தபோது நடந்த அதிசயமான தெய்வீக நிகழ்வு

பண்டைய காலங்களில் தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் இடையே அடிக்கடி கடுமையான போர்கள் நடைபெற்றன. அந்தப் போர்களில் இருபுறத்தினரும் பல வீரர்களை இழந்தனர். காலம் கடந்து போனாலும் அந்தப் போரின் வேதனை தேவர்களின் மனதில் மறையவில்லை.

ஒருநாள் தேவர்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி யோசித்தனர்.

“எத்தனை போரில் வென்றாலும் இறப்பு நம்மை விடுவதில்லை. எப்படியாவது சாவிலிருந்து விடுபடும் வழி இருக்கிறதா?” என்று.

இந்த எண்ணத்துடன் அவர்கள் பிரம்ம தேவனை அணுகினர்.

“ஓ பிரம்மதேவா! எங்களுக்குச் சாகாத நிலை கிடைக்க வழி சொல்லுங்கள்” என்று தாழ்மையுடன் கேட்டனர்.

பிரம்மன் சிறிது நேரம் சிந்தித்து,

“இந்த கேள்விக்கு பதில் அளிக்கக் கூடியவர் நாராயணன் தான். வாருங்கள், அவரிடம் செல்வோம்” என்று கூறி அவர்களை மகாவிஷ்ணுவிடம் அழைத்துச் சென்றார்.

பாற்கடலைக் கடைக்கும் தெய்வீக திட்டம்

தேவர்களின் வேண்டுகோளை கேட்ட மகாவிஷ்ணு ஒரு அரிய யோசனையை கூறினார்.

“அமிர்தம் என்று அழைக்கப்படும் தெய்வீக பானத்தை அருந்தினால், மரணம் உங்களை அணுகாது. ஆனால் அந்த அமிர்தம் பாற்கடலின் ஆழத்தில் மறைந்துள்ளது. அதை பெற ஒரே வழி — பாற்கடலைக் கடைய வேண்டும்.”

ஆனால் அது எளிதான காரியம் அல்ல.

அதற்கு தேவர்களோடு சேர்ந்து அசுரர்களின் உதவியும் தேவைப்படும்.

விஷ்ணுவின் அறிவுரைப்படி தேவர்களும் அசுரர்களும் ஒன்றிணைந்து பாற்கடலைக் கடைக்கத் தயாரானார்கள்.

மேருமலை மற்றும் வாசுகி – கடைப்பொருட்கள்

பாற்கடலைக் கடைக்க

மேருமலை – மத்தாக

வாசுகி பாம்பு – கயிறாக

பயன்படுத்தப்பட்டது.

வாசுகி என்பது ஆயிரம் நாக்குகள் கொண்ட பரம வலிமைமிக்க நாகம்.

அதன் வால் பக்கத்தை தேவர்களும்,

தலைப்பக்கத்தை அசுரர்களும் பிடித்தனர்.

அவ்வாறு இருபுறமும் இழுத்தபடி பாற்கடலைக் கடைய ஆரம்பித்தனர்.

ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடைந்த பாற்கடல்

ஒரு நாள்… இரண்டு நாள்… என்று அல்ல.

ஆயிரம் ஆண்டுகள் தொடர்ந்து அந்த கடைப்பு நடைபெற்றது.

வாசுகி பாம்பின் உடல் முழுவதும் காயங்களால் நிரம்பியது.

அதன் உடல் புண்ணாகி வலி தாங்க முடியாத நிலை ஏற்பட்டது.

அந்த வேதனையை தாங்க முடியாமல் வாசுகி பாம்பு ஆயிரம் வாய்களாலும் கொடிய விஷத்தை உமிழத் தொடங்கியது.

அதே சமயம் பாற்கடலின் அடியில் இருந்து கருப்பு நிறமுடைய ‘ஆலம்’ என்ற விஷமும் மேலே எழுந்தது.

வாசுகி கக்கிய நீல நிற ‘காளம்’ விஷமும்,

கடலில் எழுந்த கருப்பு ‘ஆலம்’ விஷமும் சேர்ந்து

ஒரு பெரும் கருப்பு புயலாக மாறியது.

அந்த விஷம்

• கொடிய வெப்பத்தையும்

• அடர்ந்த புகையையும்

• உலகையே அழிக்கும் சக்தியையும்

உண்டாக்கியது.

உலகம் அழியும் அபாயம்

அந்த விஷத்தின் தாக்கத்தை முதலில் அனுபவித்தவர்கள் அசுரர்கள்.

வாசுகியின் தலைப்பக்கம் நின்றிருந்ததால், விஷத்தின் வெப்பத்தில் பல அசுரர்கள் எரிந்து சாம்பலாகினர்.

தேவர்கள் அதைக் கண்டு பயந்து திசை தெரியாமல் ஓடி ஒளிந்தனர்.

மகாவிஷ்ணுவின் உடலுக்கே அந்த விஷம் பட்டதால் அவரது நிறம் கருநீலமாக மாறியது என்று புராணங்கள் கூறுகின்றன.

அந்த நிலைமையில் உலகமே அழிவின் விளிம்பில் இருந்தது.

கயிலாயத்தில் தேவர்களின் புலம்பல்

மிகுந்த பயத்தில் தேவர்கள் அனைவரும்

கயிலாயம் நோக்கி ஓடினர்.

அங்கு நந்தி தேவர் அனுமதி அளித்தபின் அவர்கள் சிவபெருமானின் திருசன்னதிக்குள் சென்றனர்.

கண்ணீர் மல்க அவர்கள் கூறினர்:

“ஓ பரமேஸ்வரா! பாற்கடலைக் கடைக்கும் போது உருவான விஷம் உலகையே அழிக்கப் போகிறது. எங்களை காப்பாற்றும் ஒரே தெய்வம் நீங்கள் தான்!”

சுந்தரரை அனுப்பிய சிவபெருமான்

அவர்களின் வேதனையை கேட்ட சிவபெருமான் அமைதியாக சிரித்தார்.

பின்னர் தமது நிழலில் இருந்து தோன்றிய பேரழகான அணுக்கத் தொண்டரான

“சுந்தரர்” என்பவரை அழைத்தார்.

“அந்த விஷத்தை இங்கே கொண்டு வா!” என்று ஆணையிட்டார்.

சிவபெருமானின் ஆணையை ஏற்ற சுந்தரர், அந்த கொடிய ஆலகால விஷத்தை ஒரு துளியாக சுருக்கி கொண்டு வந்தார்.

நீலகண்டராகிய ஈசன்

அந்த விஷத்தைப் பார்த்த தேவர்கள் எல்லோரும் நடுங்கினர்.

ஆனால் சிவபெருமான் ஒரு கணத்தில்

‘விஷாபகரணமூர்த்தி’ எனும் ரௌத்திர வடிவம் எடுத்தார்.

அதன் பிறகு உலகைக் காப்பாற்றும் பொருட்டு

அந்த கொடிய விஷத்தைத் தாமே அருந்தினார்.

அதைப் பார்த்த பார்வதி தேவியார் உடனே கவலைப்பட்டார்.

“இந்த விஷம் உடலுக்குள் சென்றால் உலகமே அழிந்து போகும்!” என்று எண்ணி

சிவபெருமானின் கழுத்தைப் பிடித்து விஷம் கீழே செல்லாமல் தடுத்தார்.

அதனால் அந்த விஷம் சிவபெருமானின் கண்டத்தில் தங்கியது.

அதன் காரணமாக அவர்

“நீலகண்டர்” என்ற திருநாமத்தைப் பெற்றார்.

விஷத்தை கொண்டு வந்த சுந்தரர்

“ஆலால சுந்தரர்” என்று போற்றப்பட்டார்.

ஏன் ஆடினார் ‘சந்தியா நிருத்தம்’?

விஷத்தை அருந்திய பிறகு சிவபெருமான் சில நேரம் அமைதியாக இருந்தார்.

தேவர்கள் அனைவரும் அவரைத் துதி செய்து கொண்டிருந்தனர்.

அன்று ஏகாதசி நாள்.

அந்த நாளில் விஷத்தை அருந்திய ஈசன்,

துவாதசி நாள் முழுவதும் அமைதியாக இருந்தார்.

பின்னர் திரயோதசி நாள் வந்தது.

அந்த நாளில் பகலும் இரவும் சந்திக்கும் மாலை நேரம் வந்தபோது, சிவபெருமான் எழுந்தார்.

உமையவளை தம் அருகில் நிறுத்திக் கொண்டு

ஒரு கையில் சூலம் சுழற்றி,

மற்றொரு கையில் டமருகத்தை ஒலிக்கச் செய்து

“சந்தியா நிருத்தம்” என்ற அற்புத தாண்டவத்தை ஆடத் தொடங்கினார்.

தேவர்களை மகிழ்ச்சியில் ஆழ்த்திய அந்த தாண்டவம்

அந்த தெய்வீக நாட்டியத்தைப் பார்த்த தேவர்கள் பேரானந்தத்தில் மூழ்கினர்.

நந்தி தேவர் சுத்த மத்தளம் வாசித்தார்.

தேவர்கள் அனைவரும்

“ஹர ஹர மகாதேவா!” என்று முழங்கினர்.

அந்த தாண்டவம் உலகில்

அழிவை அமைதியாக மாற்றிய தெய்வீக நடனம் என்று ஆன்மிக அறிஞர்கள் கூறுகின்றனர்.

தெய்வங்களின் இசை

இந்த சந்தியா நிருத்தத்தின் போது

• சரஸ்வதி – வீணை வாசிக்கிறார்

• பிரம்மன் – தாளம் கொடுக்கிறார்

• விஷ்ணு – புல்லாங்குழல் இசைக்கிறார்

• பூதகணங்கள் – எண்ணற்ற இசைக்கருவிகளை வாசிக்கின்றனர்

என்று பக்தர்கள் நம்புகின்றனர்.

அன்று முதல் ஒவ்வொரு நாளும் அந்தி நேரத்தில் சிவபெருமான் இந்த சந்தியா நிருத்தத்தை நிகழ்த்தி வருகிறார் என்று ஆன்மிக மரபுகள் கூறுகின்றன.