இயற்கையால் மன்னிக்க முடியாத ஒரே தவறு என்ன?

 இயற்கையால் மன்னிக்க முடியாத ஒரே தவறு என்ன? — மகாபாரதம் சொல்லும் ஆழமான வாழ்க்கைப் பாடம்

மகாபாரதம் என்பது வெறும் போர் கதையோ அல்லது அரசர்களின் வரலாறோ அல்ல.

அது மனித வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு நிலைக்கும் வழிகாட்டும் மிகப் பெரிய ஆன்மீகப் பாடமாகும்.

பகவான் கிருஷ்ணர் அருளிய பகவத் கீதை மட்டும் அல்ல;

மகாபாரதத்தில் சொல்லப்படும் ஒவ்வொரு நிகழ்வும், ஒவ்வொரு துணைக் கதையும் மனிதன் வாழ்க்கையைப் புரிந்து கொள்ள உதவும் ஆழமான உண்மைகளை கொண்டவை.

அப்படி மனிதன் வாழ்க்கையில் செய்யக்கூடிய தவறுகளில் இயற்கையால் கூட மன்னிக்க முடியாத ஒரு தவறு என்ன என்பதை விளக்கும் ஒரு ஆழமான கதை மகாபாரதத்தில் சொல்லப்படுகிறது.

குருக்ஷேத்திரப் போருக்குப் பிறகு…

குருக்ஷேத்திரப் போர் முடிந்திருந்தது.

தர்மம் வென்றிருந்தாலும்

அந்த வெற்றிக்காக கொடுக்கப்பட்ட விலை மிகவும் பெரியதாக இருந்தது.

அந்தப் போரில்:

சகோதரர்கள் சகோதரர்களை இழந்தார்கள்

தாய்மார்கள் தங்கள் மகன்களை இழந்தார்கள்

பல ராஜ்யங்கள் வீரர்களை இழந்தன

அந்த இரவு அமைதியானது.

போரின் புகை மறைந்து, உலகம் மெதுவாக அமைதிக்குள் சென்று கொண்டிருந்தது.

அந்த இரவில் பகவான் கிருஷ்ணர் அமைதியாக உறங்கச் சென்றார்.

ஆனால் அந்த இரவில் அவர் கண்ட ஒரு கனவு

மனித வாழ்க்கையின் மிக ஆழமான உண்மையை வெளிப்படுத்தியது.

கிருஷ்ணரின் கனவு

அந்த கனவில் கிருஷ்ணர் ஒரு விசித்திரமான காட்சியைப் பார்த்தார்.

அவருக்கு முன்

முடிவே இல்லாத ஒரு நீண்ட வரிசை.

ஆண்களும் பெண்களும்

பல்வேறு நாடுகளிலிருந்தும்

பல்வேறு சமூகங்களிலிருந்தும்

ஒருவருக்குப் பிறகு ஒருவர் வந்து நின்றனர்.

அவர்கள் ஒவ்வொருவரும்

தங்கள் வாழ்க்கையைப் பற்றி பேசத் தொடங்கினர்.

“நான் என்ன செய்தேன்…

எப்படி வாழ்ந்தேன்…

எது என் தர்மம்…”

என்று ஒவ்வொருவரும் தங்களது வாழ்க்கையை விளக்கினர்.

மனிதர்களின் தர்ம விளக்கம்

முதலில் வந்த ஒருவர் சொன்னார்:

“நான் என் வாழ்க்கையில் எப்போதும் பிறருக்கு உதவி செய்தேன்.

எவரையும் வஞ்சிக்கவில்லை.

எவருக்கும் தீங்கு செய்யவில்லை.

அதுவே என் தர்மம்.”

கிருஷ்ணர் அமைதியாக கேட்டார்.

அவரது முகத்தில் மென்மையான புன்னகை.

“நீ செல்…” என்று அனுமதித்தார்.

அடுத்ததாக வந்தவர் கூறினார்:

“நான் என் குடும்பத்திற்காக உழைத்தேன்.

என் குழந்தைகளை வளர்த்தேன்.

என் பெற்றோர்களை கவனித்தேன்.

அதுவே என் கடமை.”

கிருஷ்ணர் மீண்டும் தலையசைத்தார்.

“நீயும் செல்…”

மூன்றாவது மனிதன் சொன்னான்:

“நான் சமுதாயத்தின் சட்டங்களை மதித்து வாழ்ந்தேன்.

தவறுகளைத் தவிர்த்தேன்.

நேர்மையாக வாழ்ந்தேன்.”

கிருஷ்ணர் அவனையும் அனுமதித்தார்.

இவ்வாறு பலர் வந்தார்கள்.

சிலர் நல்லவர்களாக இருந்தார்கள்.

சிலர் தவறுகள் செய்திருந்தார்கள்.

ஆனால் அவர்கள் அனைவரையும்

கிருஷ்ணர் அமைதியாக கேட்டுக் கொண்டு

“நீ செல்…” என்று அனுப்பினார்.

வித்தியாசமான ஒருவன்

அந்த நீண்ட வரிசையின் கடைசியில்

ஒரு மனிதன் வந்தான்.

அவன் மற்றவர்களைப் போல இல்லை.

அவன்:

தலைமுடிக்கு நன்றாக எண்ணெய் தடவியிருந்தான்

முகத்தில் ஒரு விசித்திரமான சிரிப்பு

கண்களில் அகங்காரம்

அவன் நடந்து வந்த விதமே வேறுபட்டிருந்தது.

அவன் கிருஷ்ணரின் முன் நின்று பெருமிதத்துடன் பேசத் தொடங்கினான்.

அவனின் வார்த்தைகள்

அவன் சொன்னான்:

“தர்மம் எல்லாம் வெறும் மாயை.

நல்லது–கெட்டது என்ற எல்லாம்

மனிதர்கள் உருவாக்கிய கதைகள்.

நான் யாருக்காகவும் வாழவில்லை.

நான் என்னுக்காக மட்டும் வாழ்கிறேன்.

சாப்பிடுகிறேன்…

குடிக்கிறேன்…

என் விருப்பப்படி மகிழ்கிறேன்.

என் உடலே என் ஆலயம்.

என் ஆசைகளே என் வழிபாடு.

எனக்கு முன்பும் எதுவுமில்லை.

எனக்குப் பிறகும் எதுவுமில்லை.

நானே எல்லாம்.”

அவன் சொன்ன வார்த்தைகளில்

அகங்காரமும்

தன்னைத் தவிர எதையும் ஏற்றுக் கொள்ளாத தன்மையும் நிரம்பியிருந்தது.

கிருஷ்ணரின் பதில்

அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும்

கிருஷ்ணரின் முகம் கடுமையாக மாறியது.

அவர் உறுதியான குரலில் கூறினார்:

“நீ அரக்கனின் குழந்தை.

உன்னை நான் ஒருபோதும் மன்னிக்க மாட்டேன்.

மேலே செல்ல உனக்கு இடமில்லை.”

ஏன் அவனை மட்டும் தடுத்தார்?

இந்தக் காட்சி ஒரு பெரிய கேள்வியை எழுப்புகிறது.

அந்த வரிசையில் வந்தவர்களில்:

சிலர் தவறுகளை செய்திருந்தார்கள்

சிலர் பிறரைப் பயன்படுத்தி வாழ்ந்திருந்தார்கள்

சிலர் முழுமையான தர்ம வாழ்க்கை வாழவில்லை

ஆனால் அவர்களை கிருஷ்ணர் அனுமதித்தார்.

அந்த ஒரே மனிதனை மட்டும்

ஏன் அவர் மறுத்தார்?

இதன் பின்னாலுள்ள உண்மை

தர்மம் என்பது வெறும் சமூக சட்டங்கள் அல்ல.

ஒருவன்:

நல்லவனா

கெட்டவனா

என்பது மட்டும் முக்கியமல்ல.

அவன் படைப்போடு இணைந்திருக்கிறானா என்பதே முக்கியம்.

ஒரு விவசாயியை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்.

நீங்கள் அவனிடம் சென்று:

“நிலத்தை கருணையுடன் உழு” என்று சொன்னால்

அவன் புரிந்து கொள்ள மாட்டான்.

நிலத்தை அவன்

ஆழமாகவும் உறுதியாகவும் உழ வேண்டும்.

அப்போதுதான் விதை வளர்ந்து

பயிர் கிடைக்கும்.

வாழ்க்கையும் அப்படித்தான்.

மனிதன் செய்யக்கூடிய மிகப்பெரிய தவறு

ஒரு மனிதன் சமூகத்தில்:

நல்லவனாக இருக்கலாம்

கெட்டவனாக இருக்கலாம்

அது வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதி.

ஆனால் ஒரு மனிதன்

படைப்பையே மறுத்துவிட்டால்…

“நானே எல்லாம்

என்னைத் தவிர வேறு எதுவுமில்லை”

என்று நம்பத் தொடங்கினால்

அது இயற்கைக்கு எதிரான நிலை.

இயற்கையால் மன்னிக்க முடியாத தவறு

இயற்கை மன்னிக்காத தவறு:

படைப்போடு உள்ள தொடர்பை முற்றிலும் துண்டித்து விடுவது.

மனிதன்:

பூமியுடன்

உயிர்களுடன்

பிரபஞ்சத்துடன்

இணைந்திருக்கும்போது தான்

அவன் உண்மையான வளர்ச்சியை அடைகிறான்.

அந்த இணைப்பை மறுத்து

“நானே இறுதி” என்று நம்புவது

மனிதனை வீழ்ச்சிக்கே கொண்டு செல்லும்.

இந்தக் கதையின் மூலம் மகாபாரதம் சொல்லும் உண்மை:

மனிதன் செய்யக்கூடிய மிகப்பெரிய தவறு

அகங்காரம் அல்ல…

தவறு அல்ல…

படைப்பை மறப்பதே.