திருப்தியின் செல்வம்: சிறுகதை.

 திருப்தியின் செல்வம்: சிறுகதை.

பரமனுக்குக் கப்பல் போன்ற ஒரு பெரிய வீடும், ஏகப்பட்ட நிலபுலன்களும் இருந்தன. அவனுக்குப் பாலன் என்ற ஒரே மகன் இருந்தான். ஒருமுறை தந்தை பரமனும், மகன் பாலனும் தலை நகரில் நடக்கும் ஒரு திருவிழாவைக் காணச் சென்றார்கள். இரண்டு நாட்கள் அங்குத் தங்கிவிட்டு, மூன்றாம் நாள் நகரின் ஒரு பகுதிக்குச் சென்றபோது, மிகப் பெரிய மாளிகை ஒன்றைக் கண்டார்கள்.

அதைப் பார்த்த பரமன், "இது என் நண்பன் மாணிக்கத்தின் மாளிகை. நாங்கள் சிறுவர்களாக இருந்தபோது, இருவருமே ஏழைக் குடும்பத்தில் பிறந்தவர்கள். ஏதாவது வேலை செய்து கூலி பெறுவோம். நாங்கள் இருந்த ஊரின் எல்லையில் ஒரு பாழடைந்த மாளிகை இருந்தது. அது ஒரு காலத்தில் ஒரு ஜமீன்தாருடையதாக இருந்ததாம். ஒருமுறை அந்த மாளிகை இடி விழுந்து பாழாகிப்போனது. ஜமீன்தாரின் குடும்பமே இடிபாடுகளில் சிக்கி இறந்து போனார்கள். ஆனால் ஜமீன்தாரின் கிழத்தந்தை மட்டும் உயிர் தப்பினார். குடும்பமே அழிந்ததைக் கண்டு அவர் பித்துப் பிடித்தவர் போலாகிவிட்டார்," என்று பழைய நினைவுகளைக் கூறினான்.

அந்தக் கிழவர் ஊருக்குள் வரும்போதெல்லாம் சிறுவர்களைப் பார்த்து, "தங்கம் வேணுமா?" என்று உரத்த குரலில் கேட்பார். எல்லாரும் அவரைப் பைத்தியம் என்று நினைத்து ஓடிவிடுவார்கள். ஆனால் பரமனும் மாணிக்கமும் மட்டும் அவரிடம் சென்று பேசுவார்கள். சில சமயம் அந்தப் பாழடைந்த மாளிகைக்கும் செல்வார்கள்.

ஒருநாள் அவர்கள் அங்குச் சென்றபோது, அக்கிழவர் இறக்கும் தருவாயில் இருந்தார். இவர்கள் இருவரும் அவருக்குச் செய்த பணிவிடையால் மகிழ்ந்த கிழவர், "இனி நான் பிழைக்க மாட்டேன். அதோ தெரியும் வேப்பமரத்தடியில் புதையல் இருக்கிறது. நீங்கள் இருவரும் அதை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்," என்று கூறிவிட்டு உயிர் துறந்தார்.

அவர் சொன்னபடியே அந்த மரத்தடியில் தோண்டியபோது, தங்க நாணயங்கள் நிறைந்த ஒரு பழைய பானை கிடைத்தது. அதை இருவரும் சமமாகப் பகிர்ந்து கொண்டார்கள். மாணிக்கம் அந்தப் பணத்துடன் தலைநகருக்குச் சென்றுவிட்டான். பரமனோ இப்போது இருக்கும் ஊருக்கு வந்து நிலங்கள் வாங்கி விவசாயத்தில் இறங்கினான். மாணிக்கம் வியாபாரத்தில் ஈடுபட்டு அமோக லாபம் ஈட்டி பெரிய செல்வந்தனாகி விட்டான்.

இக்கதையைத் தன் மகன் பாலனிடம் கூறிக் கொண்டே, அவனை அந்த மாளிகைக்குள் அழைத்துச் சென்றான் பரமன். நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு வந்த நண்பனை மாணிக்கம் மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்றான்.

மாளிகையின் ஆடம்பரத்தையும், அங்கிருந்த வசதிகளையும், வேலை ஆட்களையும் பார்த்த பாலன் பிரமித்துப் போனான். அவன் தன் தந்தை பரமனிடம், "அப்பா, நீங்களும் உங்கள் நண்பரைப் போலச் சம்பாதித்திருந்தால் நான் எவ்வளவு சுகமாக இருந்திருப்பேன்? நீங்கள் இருவரும் ஒரே அளவு பணம் பெற்றும், நீங்கள் மட்டும் ஒரு கிராமத்தில் விவசாயம் செய்து கொண்டிருக்கிறீர்களே!" என்று தன் ஆதங்கத்தைத் தெரிவித்தான்.

மாணிக்கம் இதைக் கேட்டுச் சிரித்துக் கொண்டே, அவர்களை உணவருந்த அழைத்தான். பாலன் மனவருத்தத்தில் சரியாகச் சாப்பிடக்கூட இல்லை. உணவிற்குப் பின் அவர்கள் ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருந்தபோது, பாலன் மீண்டும், "அப்பா, நீங்களும் உங்கள் நண்பரைப் போலவே வியாபாரம் செய்து நிறையப் பணம் சம்பாதித்திருக்கலாம்," என்றான்.

அப்போது மாணிக்கம் குறுக்கிட்டு, "தம்பி, உன் தந்தை தேர்ந்தெடுத்த விவசாயமே சிறந்தது. நான் செய்யும் வியாபாரத்தில் திடீரென லாபம் வரும், திடீரென நஷ்டமும் வரும். சில சமயங்களில் எல்லாமே போய்விடும். உன்னைப் போலத்தான் என் அண்ணனும் நினைத்தான். அவனுக்கும் நான் பணத்தில் பாதியைக் கொடுத்து என்னுடன் சேர்ந்து வியாபாரம் செய்யச் சொன்னேன். ஆனால் அவன் தனியாகச் செய்தான். அவன் சரக்கு ஏற்றி அனுப்பிய கப்பல் நடுக்கடலில் மூழ்கியது. மீதமிருந்த பணத்தில் மரம் கடை வைத்தான், அதுவும் ஒருநாள் தீப்பிடித்து எரிந்தது. இப்படிச் செய்த வியாபாரத்தில் எல்லாம் அவனுக்கு நஷ்டமே ஏற்பட்டது. ஆனால் நான் எதைச் செய்தாலும் பத்து மடங்கு லாபம் கிடைத்தது. வியாபாரத்தில் உழைப்பு மட்டும் போதாது, அதிர்ஷ்டமும் இருக்க வேண்டும். அதிர்ஷ்டம் இல்லாத என் அண்ணனைப் போல உன் தந்தை ஆகியிருந்தால் அவர் நிலை என்னவாகியிருக்கும்? அப்போது நீ என்ன சொல்லியிருப்பாய்? உன் தந்தை வாங்கிய நிலங்களாவது மிஞ்சியிருக்குமே என்றுதானே நினைப்பாய்?" என்றான்.

பாலன் உண்மையை உணர்ந்து, "ஓ! இப்படியா? இப்போதுதான் எனக்குப் புரிகிறது," என்றான். உற்சாகமடைந்த பாலன் மாளிகையைச் சுற்றிப் பார்க்கச் சென்றான்.

அவன் சென்றதும் பரமன் மாணிக்கத்திடம், "மாணிக்கம், உனக்கு ஒரு அண்ணன் இருப்பதாக என்னிடம் சொன்னதே இல்லையே?" என்று கேட்டான். மாணிக்கம் சிரித்துக்கொண்டே, "ஆமாம், சொல்லவில்லைதான். ஏனென்றால் அப்படி ஒரு அண்ணன் இல்லை. உன் மகனின் மனதை மாற்ற நானே புனைந்து சொன்ன கதைதான் இது," என்றான். பரமன் தன் நண்பனின் அறிவுக்கூர்மையை எண்ணி வியந்து நன்றி கூறினான்.

"கிடைத்ததைக் கொண்டு திருப்தியடைதலும், பிறர் வளர்ச்சியைக் கண்டு பொறாமை கொள்ளாமல் இருப்பதும் மன அமைதிக்கு வழிவகுக்கும்."