அந்தச் சிற்பியும்... கேட்காத வரமும்! ஒரு ஊரில் ஒரு சிறந்த சிற்பி இருந்தான். அவன் இறைவனின் சிலைகளை மிக அழகாகச் செதுக்குவான். ஆனால், அவன் யாரிடமும் சென்று வேலை கேட்டதோ அல்லது தன் வறுமையைக் கூறி உதவி கேட்டதோ இல்லை. "நான் செய்யும் வேலை அந்தப் பரம்பொருளுக்குத் தெரியும், எனக்குத் தேவையானதை அவர் அறிவார்" என்ற உயரிய சிந்தனை கொண்டவன்.
ஒருமுறை அந்த நாட்டு அரசன், சிற்பியின் திறமையைக் கேள்விப்பட்டு அவனைத் தேடி வந்தான். சிற்பியின் குடிசை மிகவும் எளிமையாக இருப்பதைக் கண்டு, "சிற்பியே! நீ இவ்வளவு திறமைசாலி, ஏன் இவ்வளவு எளிமையான வீட்டில் இருக்கிறாய்? உனக்கு என்ன வேண்டும் கேள், தருகிறேன்" என்றான்.
சிற்பி புன்னகையுடன் சொன்னான், "மன்னா! நான் யாரிடமும் எதையும் கேட்பதில்லை. எனக்குத் தேவையானதை நான் கேட்காமலேயே என் பரம்பொருள் தந்துவிடுவார். ஒருவேளை அவர் தரவில்லை என்றால், அது எனக்குத் தேவையில்லை என்று அர்த்தம்."
அரசன் வியந்து போய் அங்கிருந்து சென்றான். ஆனால் அன்று இரவு, அந்தச் சிற்பியின் வீட்டு வாசலில் ஒரு பெரிய மூட்டை இருந்தது. அதில் சிற்பிக்குத் தேவையான தானியங்களும், விலைமதிப்பற்ற கல் செதுக்கும் கருவிகளும் இருந்தன. அதை யார் வைத்தார்கள் என்று தெரியவில்லை. சிற்பி வானத்தைப் பார்த்து, "கேட்காமலேயே என் தேவையை அறிந்த உனக்கு நன்றி" என்று வணங்கினான்.
தன் வேலையைச் சரியாகச் செய்தால், பலன் தானாகத் தேடி வரும்.
நமக்கு எது நல்லது என்பதை அந்தப் பரம்பொருள் அறிவார்.
ஒருவன் தன் மரியாதையை விட்டுக்கொடுக்காமல் வாழும்போது, இயற்கையே அவனுக்குப் பணிவிடை செய்யும்.
"கேட்பவனுக்குக் கிடைப்பதை விட, கேட்காமல் இருப்பவனுக்குப் பரம்பொருள் மேலானதைத் தருவார்!"
No comments:
Post a Comment