கலாசார முக்கியத்துவம் கொண்ட அரணாக்கயிறு – மறைந்து வரும் மரபின் மகிமை

 இன்றைய தலைமுறையினருக்குப் “அரணாக்கயிறு” என்ற சொல் புதிதாய் தோன்றலாம். சிலருக்குத் தெரிந்தும் அதன் ஆழமான பொருள் மறந்துவிட்டது. ஆனால் ஒரு காலத்தில், குழந்தை பிறந்த ஏழாம் நாளே அரை இடுப்பில் கட்டப்பட்ட அந்தச் சிறிய கயிறு, ஒரு குடும்பத்தின் கலாசார அடையாளமாகவும், பாதுகாப்புச் சின்னமாகவும் விளங்கியது.

அரணாக்கயிறு, அரைஞாண் கயிறு, இடுப்புக் கயிறு எனப் பல பெயர்களால் அழைக்கப்படும் இது, ஆதிகாலத்திலிருந்தே மனித வாழ்க்கையோடு தொடர்புடையது.

ஆதிகால மனித வாழ்வில் அரணாக்கயிறு

மலைவாழ் மக்கள், ஆதிவாசிகள், மரம் ஏறும் தொழிலாளர்கள் ஆகியோரின் அடிப்படை ஆடையை உறுதிப்படுத்தும் ஆதாரமாக இருந்தது அரணாக்கயிறு. இடுப்புப் பகுதி உடலின் மையக் கட்டமைப்பாகும். அந்தப் பகுதியைச் சுற்றி ‘ஞாண்’ எனப்படும் நூலைக் கட்டுவது உடலை நிலைநிறுத்தும் செயல் எனப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டது.

“அரண்” என்பது பாதுகாப்பு. உடலைத் தாங்கும் இடுப்பு பகுதியில் கட்டப்படும் இந்தக் கயிறு, உடலுக்கு ஒரு பாதுகாப்புச் சின்னமாகவே கருதப்பட்டது. கடின உழைப்பின்போது, வேகமான அசைவின்போது, உடல் சமநிலையைச் சீராக்கும் என்ற நம்பிக்கையும் இருந்தது.

ஆன்மிகமும் கலாசாரமும் இணைந்த அரைஞாண்

தென்னிந்திய மரபில், அரணாக்கயிறு வெறும் உடைத் துணை அல்ல. அது ஒரு ஆன்மிகச் சின்னம். பெரும்பாலும் பருத்தி அல்லது பட்டு நூலால் செய்யப்படும் இந்தக் கயிறு, தீய சக்திகளிலிருந்து குழந்தையைப் பாதுகாக்கும் என நம்பப்பட்டது.

பிறந்த குழந்தை நிர்வாணமாக இருக்கக் கூடாது என்ற நெறியையும் இது உணர்த்தியது. குழந்தை பருவத்தில் கட்டப்பட்ட இந்தக் கயிறை வளர்ந்த பின்பும் நீக்காமல் வைத்திருப்பதே மரபாக இருந்தது. மனிதன் இறந்த பின் மட்டுமே அதை அகற்றுவது வழக்கம்.

பெண்கள் அணிவது அரிதாக இருந்தாலும், சில பகுதிகளில் வழக்கம் இருந்தது. பலரது அரணாக்கயிற்றில் சிறிய கிருஷ்ணர் டாலர் அல்லது தெய்வச் சின்னம் கட்டப்பட்டிருக்கும். சிலர் கறுப்பு நிறத்தில், சிலர் சிவப்பு நிறத்தில் கட்டுவர். காலப்போக்கில் சிலர் கணுக்காலிலும் கட்டும் வழக்கமும் உருவானது; ஆனால் பாரம்பரியமாக இது இடுப்பில் கட்டப்படுவதே நெறி.

மகாபாரதத்தில் அரணாக்கயிற்றின் மறைமுகப் பதிவு

பண்டைய இதிகாசங்களில் கூட அரைஞாண் கயிறு குறித்த சுட்டுமொழிகள் காணப்படுகின்றன. மகாபாரதம் இதிகாசத்தில் இடம்பெறும் ஒரு சம்பவம் இதற்கு எடுத்துக்காட்டாகக் கூறப்படுகிறது.

பிறவிக்குருடனான திருதராஷ்டிரன் மன்னனின் மனைவி காந்தாரி, கணவன் அனுபவித்த இருளைத் தானும் அனுபவிக்க வேண்டும் என்ற பதிபக்தியால் தன் கண்களை கட்டிக்கொண்டு வாழ்ந்தாள். அவளது தவப்பலனால் அசாதாரண சக்தி பெற்றிருந்தாள்.

குருக்ஷேத்திரப் போருக்கு முன், மகன் துரியோதனன் உடல் முழுவதும் வஜ்ரம் போன்ற உறுதியுடன் இருக்க வேண்டும் என எண்ணி, “ஆடையின்றி என்முன் வா” என்று கூறினாள்.

அந்த நேரத்தில் கிருஷ்ணர் வழியில் துரியோதனனை சந்தித்து, “பெற்ற தாயாரே ஆனாலும், இவ்வாறு நிர்வாணமாகச் செல்லுவது ஒழுக்கமல்ல” என்று உணர்த்தினார். உடனே துரியோதனனின் அரை இடுப்பில் ஒரு அரைஞாண் கயிறு கட்டினார்.

காந்தாரி கண் கட்டை அவிழ்த்து, தனது தவப்பல பார்வையால் மகனின் உடலைத் தலையிலிருந்து பாதம் வரை பார்த்து சக்தி அளிக்கத் தொடங்கினாள். ஆனால் இடுப்பில் கட்டியிருந்த கயிறு அவளது பார்வையை மறைத்தது. அதன் கீழ் பகுதியிற்கு சக்தி செல்லவில்லை.

போரில் பீமன் தனது கதாயுதத்தால் துரியோதனனைத் தாக்கியும் வீழ்த்த முடியவில்லை. இறுதியில் கிருஷ்ணர் காட்டிய சமிக்ஞையின்படி, தொடையில் அடித்தபோது துரியோதனன் வீழ்ந்தான். காரணம் – இடுப்பிற்கு கீழ் பகுதி காந்தாரியின் சக்தியால் உறுதிப்படுத்தப்படவில்லை.

இது அரணாக்கயிற்றின் “மாயம்” என்று பக்தர்கள் கூறும் ஒரு இதிகாசச் சுட்டுரை.

மரபை மறக்காதீர்

அரணாக்கயிறு என்பது வெறும் கயிறல்ல. அது

உடல் பாதுகாப்பின் சின்னம்

கலாசார அடையாளம்

குழந்தைப் பருவப் பாதுகாப்பு நம்பிக்கை

ஆன்மிகச் சின்னம்

இன்றைய மருத்துவ உலகில் இதற்கான அறிவியல் ஆதாரங்கள் குறித்து விவாதங்கள் இருக்கலாம். ஆனால், ஒரு சமூகத்தின் வாழ்வியல் நெறி, நம்பிக்கை, ஒழுக்கம் ஆகியவற்றை எடுத்துரைக்கும் மரபுச் சின்னமாக அரணாக்கயிறு இருந்தது என்பதே உண்மை.

குழந்தைகளுக்கு — குறிப்பாக ஆண் குழந்தைகளுக்கு — அரணாக்கயிறு கட்டும் பழக்கம் பல குடும்பங்களில் இன்னும் தொடர்கிறது. மரபை மதித்து, அதன் பின்னுள்ள ஒழுக்கச் சிந்தனையை உணர்ந்து கடைப்பிடிப்பதே சிறந்தது.