கர்மாவின் சக்கரம் யாரையும் விடாது! - கிருஷ்ணர் ஏன் வேடனின் அம்பால் மறைந்தார்?

 கர்மாவின் சக்கரம் யாரையும் விடாது! - கிருஷ்ணர் ஏன் வேடனின் அம்பால் மறைந்தார்?

மகாபாரதப் போரைத் தன் புன்னகையால் நடத்திய கண்ணன், தன் அவதாரத்தை முடித்துக்கொண்ட விதம் ஒரு சாதாரண மனிதனின் மரணம் போலத் தோன்றலாம். ஆனால், அதன் பின்னணியில் மூன்று யுகங்களைக் கடந்த நீதியும், கர்ம வினையும் ஒளிந்திருக்கின்றன.

காந்தாரியின் சாபமும்... யாதவர்களின் வீழ்ச்சியும்:

போரின் முடிவில் தன் நூறு பிள்ளைகளையும் இழந்த காந்தாரி, கண்ணனைப் பார்த்துச் சபித்தாள். "என் குலம் அழிந்தது போல உன் யாதவ குலமும் அழியும். ஒரு காட்டில் அநாதையாக நீயும் உயிர் விடுவாய்" என்றாள். ஒரு சாதாரண மனிதனாக இருந்தால் கோபப்பட்டிருப்பான். ஆனால், கண்ணன் "அப்படியே ஆகட்டும் தாயே!" என்று புன்னகையுடன் அந்தச் சாபத்தை ஏற்றுக்கொண்டார். ஒரு தாய் சொல்லுக்கு அந்தப் பரம்பொருள் கொடுத்த மரியாதை அது!

வாலியின் கணக்கு - ராமனின் பாக்கி:

த்ரேதா யுகத்தில் ராம அவதாரத்தின் போது, வாலியை ஒரு மரத்தின் பின்னால் மறைந்து நின்று ராமர் அம்பு எய்திக் கொன்றார். "மறைந்திருந்து கொல்வது முறையா?" என்ற கேள்விக்கு விடையாக, கர்ம வினையின்படி அந்த வாலி, கிருஷ்ண அவதாரத்தில் 'ஜரா' என்ற வேடனாகப் பிறந்தான்.

பாதத்தைத் துளைத்த அம்பு:

கிருஷ்ணர் ஒரு மரத்தடியில் சாய்ந்து ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருந்தார். அப்போது அவரது பாதத்தில் இருந்த செந்நிறமான பத்ம ரேகையை, தூரத்தில் இருந்து பார்த்த வேடன் ஜரா ஒரு 'மானின் முகம்' என்று தவறாகக் கருதினான். அவன் எய்த அம்பு கிருஷ்ணரின் பாதத்தைத் துளைத்தது.

வேடன் ஓடி வந்து பார்த்தபோது அங்கே ஜகத்குரு கிருஷ்ணர் ரத்தம் சொட்டச் சொட்டச் சிரித்துக் கொண்டிருப்பதை உணர்ந்தான். பதறிப்போய் காலில் விழுந்த வேடனிடம், "பயப்படாதே ஜரா... இது சென்ற யுகத்தில் நான் உனக்குத் தர வேண்டிய பாக்கி. இன்று கர்மாவின் கணக்கு முடிந்தது!" என்று கூறி அவனுக்கு மோட்சம் அளித்தார்.

இந்தப் பதிவு நமக்குச் சொல்லும் மகா உண்மைகள்:

இறைவனுக்கும் விதி உண்டு: "நானே கடவுள், நான் எதையும் செய்வேன்" என்று அவர் கர்வம் கொள்ளவில்லை. கர்ம வினைப்படி தான் செய்த செயலுக்கான பலனை (வாலி வதம்) அடுத்த அவதாரத்தில் அவரே ஏற்றுக்கொண்டார்.

நேரம் வரும் வரை காத்திருப்பு: ஒரு சாபம் பலிக்க வேண்டும் என்றாலும், கர்ம வினை முடிய வேண்டும் என்றாலும் காலம் கணிய வேண்டும். அதுவரை அந்தப் பரம்பொருளும் காத்திருந்தார்.

துன்பத்திலும் புன்னகை: மரணம் தன்னை நெருங்கும் போதும், அம்பு எய்தவனை மன்னித்த அந்தப் பண்புதான் "கண்ணன்".

நீதி: "முற்பகல் செய்யின் பிற்பகல் விளையும்! நாம் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலும் ஒரு நாள் நம்மைத் தேடி வரும். அதைத் தடுக்க யாராலும் முடியாது... அந்தப் பரம்பொருளாலும் கூட!"