கடும் விரதத்தைக் கைவிடுதல்

 கடும் விரதத்தைக் கைவிடுதல்

கௌதம புத்தர் ஞானம் பெறுவதற்காக அரண்மனையின் இன்ப வாழ்க்கையைத் துறந்தபின் பல்வேறு ஆன்மிகப் பயிற்சிகளில் ஈடுபட்டார். உண்மையை அறிய உடலை அடக்குவது அவசியம் என எண்ணி, கடும் நோன்பு முறையைத் தேர்ந்தெடுத்தார்.

ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு கையளவு உணவிலேயே காலந்தள்ளினார். சில நாட்களில் ஒருநாளைக்கு ஒருமுறை, சில வேளைகளில் இரண்டு நாட்களுக்கு ஒருமுறை, ஏழு நாட்களுக்கு ஒருமுறை மேலும் சில சமயங்களில் பதினைந்து நாட்களுக்கு ஒருமுறை மட்டுமே உணவு எடுத்துக் கொண்டார்.

பயிற்சி கடுமையடைந்தபோது, ஒரு நாளைக்கு ஒரு அவரை விதை, ஒரு எள், அல்லது ஒரு பருக்கைச் சோறு மட்டுமே உண்டு வாழ்ந்தார் என்று கூறப்படுகிறது. உடல் இவ்வளவு மெலிந்தது, வயிற்றைத் தொட்டால் முதுகெலும்பு உணரப்படும் அளவிற்கு அவர் ஒல்லியாகிவிட்டார்.

இவ்வாறு ஆறு ஆண்டுகள் கடும் விரதத்தில் கழிந்தன. ஆனால் அந்த கடுமை புத்தொளிக்கான பாதையைத் திறக்கவில்லை. ஆறாம் ஆண்டு இறுதியில் அவர் நகரக் கூட முடியாத அளவிற்கு பலவீனமடைந்தார். உடல் வாடியதோடு, மனமும் தெளிவை இழக்கத் தொடங்கியது.

அப்போது அவர் ஆழமாக சிந்தித்தார்:

“விடுதலை பெற இது வழி அல்ல. துன்பத்தைத் துன்பத்தால் வெல்ல முடியாது. உடலை வருத்துவதால் அறிவு உதிக்காது.”

உலகில் சிலர் இன்பத்திற்காக துன்பப்படுகின்றனர், சிலர் சொர்க்கத்திற்காகக் கஷ்டப்படுகின்றனர். ஆனால் இவை அனைத்தும் மனத்தின் அலைச்சல்களே. மனம் அமைதியடையாமல் உண்மையை எவ்வாறு காண முடியும்?

அவர் உணர்ந்தார்

உடல் செயல்படுவதும், செயல்படாமலும் மனத்தின் நிலையைப் பொறுத்தது. எண்ணங்களைக் கட்டுப்படுத்தாமலே உடலை வாட்டுவது பயனற்றது. மனம் சிதறியிருந்தால் ஞானம் எப்படி உதிக்கும்?

பசியால் மெலிந்து, தாகத்தால் களைத்த மனம் ஒருநிலையற்றதாகும். மனம் ஒருநிலையற்றபோது புத்தொளி எட்டாக்கனியாகும். எனவே உடலின் அடிப்படைத் தேவைகள் பூர்த்தியாகிய பின்னரே மனம் தெளிவடையும் என்ற உண்மையை அவர் உணர்ந்தார்.

அதுவே கடும் விரதத்தை கைவிட்ட தருணம்.

அதுவே “நடுப்பாதை” எனும் மாபெரும் தத்துவத்தின் பிறப்பு.

அதிக இன்பமும் இல்லை, அதிக துன்பமும் இல்லை

அளவான வாழ்க்கை, சீரான உணவு, அமைதியான மனம்.

கடும் விரதத்தின் தோல்வி ஒரு முடிவு அல்ல, அது ஞானத்தின் தொடக்கம்.

உடலை வாட்டாமல், மனத்தைச் செம்மைப்படுத்தும் பாதைதான் உண்மையான விடுதலைக்கான வழி என்பதை கெளதமர் உலகிற்கு எடுத்துக் காட்டினார்.