காரைக்கால் அம்மையார் – தலையால் நடந்த பக்தியின் உச்சம்! சம்பந்தரின் தயக்கம், சிவனின் திருவிளையாடல்!

 

காரைக்கால் அம்மையார் – தலையால் நடந்த பக்தியின் உச்சம்! சம்பந்தரின் தயக்கம், சிவனின் திருவிளையாடல்!

இறைவனை நினைத்து உருகிப் பாடிய மகான்கள் தமிழ்நாட்டில் ஏராளம். அவர்களில் சிவபெருமானின் மீது தேவாரப் பதிகங்களைப் பாடி புகழ்பெற்றவர் திருஞானசம்பந்தர். இறைவனையே பாடி வாழ்ந்த அவர் கனவில் ஒருநாள் சிவபெருமான் தோன்றி,

“நம்மைப் பாட மறந்தனையோ?” என்று கேட்டார்.

ஏன் இப்படிக் கேட்டார்? அந்த சம்பவம் எங்கு நடந்தது? அதன் பின்னணியில் இருந்த தெய்வீக வரலாறு என்ன? – இதையெல்லாம் அறிந்துகொள்ள வேண்டும் என்றால், காரைக்கால் அம்மையாரின் வாழ்க்கையையும் திருவாலங்காட்டின் பெருமையையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

சம்பந்தரின் பயமும் திருவாலங்காட்டின் புனிதமும்

திருஞானசம்பந்தர் திருவண்ணாமலையில் தங்கி இறைவனை வழிபட்டு, பல தலங்களை தரிசித்து இறுதியில் திருவாலங்காடு நோக்கி வந்தார்.

ஆனால் அந்தத் தலத்தை காலால் மிதிக்க அஞ்சினார்.

ஏன் தெரியுமா?

அது காரைக்கால் அம்மையார் தமது தலையால் நடந்த புனித பூமி!

அந்த புனிதத்தை உணர்ந்த சம்பந்தர், திருவாலங்காட்டுக்குள் காலடி எடுத்து வைக்காமல், அருகிலிருந்த பழையனூர் என்ற ஊரில் தங்கினார்.

அம்மையார் ஏன் தலையால் நடந்தார்?

அதற்குப் பின்னால் உள்ள ஆன்மிகக் காரணமே இந்த சம்பவத்தின் மையம்.

காரைக்கால் அம்மையாரின் வரலாறு

காரைக்கால் அம்மையாரின் இயற்பெயர் புனிதவதியார். அவர் வணிகர் தனதத்தரின் மகளாகப் பிறந்தவர். சிறு வயதிலிருந்தே சிவபக்தியில் சிறந்தவர். தக்க வயதில் பரமதத்தர் என்பவரை மணந்து இல்லறம் நடத்தினார்.

ஒருநாள் பரமதத்தரிடம் வியாபார நிமித்தமாக வந்த சிலர் இரண்டு மாம்பழங்களை பரிசாகக் கொடுத்தனர். அவற்றை அவர் வீட்டுக்கு அனுப்பினார்.

அந்த நேரத்தில் பசியோடு வந்த சிவனடியார் ஒருவருக்கு உணவு அளித்த புனிதவதியார், அவருக்கு ஒரு மாம்பழத்தையும் வழங்கினார்.

மதிய வேளையில் வீட்டுக்கு வந்த பரமதத்தர்,

“நான் அனுப்பிய மாம்பழம் எங்கே?” என்று கேட்டார்.

பயந்தாலும் உண்மையை மறைக்க விரும்பாத புனிதவதியார் இறைவனை மனதார வேண்டினார்.

உடனே அவரது கையில் புதிதாக ஒரு மாம்பழம் தோன்றியது!

இதை கண்ட பரமதத்தர் அதிசயமடைந்தாலும், சந்தேகம் தீராமல் மீண்டும் அப்படியே செய்யச் சொன்னார். மீண்டும் இறைவன் அருளால் மாம்பழம் தோன்றியது.

இதனால் புனிதவதியாரை சாதாரண பெண்ணாக அல்ல, தெய்வீக அருள் பெற்றவளாகக் கருதி பயந்த பரமதத்தர், அவரை விட்டு விலகிச் சென்றார்.

இறைவனிடம் பெற்ற வரம்

தன்னைச் சுற்றியுள்ள உலகம் தன்னை அஞ்சி விலகுவதை உணர்ந்த புனிதவதியார், இறைவனிடம் வேண்டினார்:

“இந்த அழகிய உடல் எனக்கு வேண்டாம். உமது கணங்களைப் போன்ற பேய் வடிவம் தாரும் ஈசனே!”

இறைவனும் அருள்புரிய, அவரது உருவம் எலும்புக்கூடாக மாறியது.

அதே பக்தி வடிவுடன் கயிலாயம் சென்றார்.

கயிலாயத்தை காலால் மிதிக்க அஞ்சிய அவர்,

தலையால் நடந்து மலையை ஏறினார்!

அந்த அளவுக்கு பக்தியின் உச்சியில் நின்றவர் அவர்.

சிவனின் தரிசனமும் அம்மையாரின் வேண்டுதலும்

அம்மையாரின் பக்தியை கண்டு மகிழ்ந்த சிவபெருமான் காட்சி தந்து,

“அம்மையே! வேண்டுவது கேள்” என்றார்.

அம்மையார் கேட்ட வரம்:

பிறவாமை வேண்டும்

மீண்டும் பிறப்புண்டேல் உன்னை மறவாமை வேண்டும்

நீ ஆடும் திருவடியின் கீழ் இருந்து பாட வேண்டும்

அந்த வரத்தை அளித்த இறைவன், அவரை திருவாலங்காடு வரும்படி அருளினார்.

அங்கும் அம்மையார் காலால் நடக்காமல் தலையாலேயே நடந்து சென்று இறைவனை வழிபட்டார்.

அம்மையாரின் பக்திக்கு மகிழ்ந்த சிவன் ஊர்த்துவ தாண்டவம் ஆடி அருள்புரிந்தார்.

அம்மையார் அங்கேயே முக்தி அடைந்தார்.

இன்றும் திருவாலங்காடு கோயிலில் சிவனின் தூக்கிய திருவடியின் கீழ் அமர்ந்து அம்மையார் இறைவனை தரிசிப்பதாக நம்பப்படுகிறது.

சம்பந்தரின் கனவில் சிவன்

இத்தகைய புனித தலமாகிய திருவாலங்காட்டை காலால் மிதிக்க அஞ்சி பழையனூரில் தங்கியிருந்த சம்பந்தரின் கனவில் சிவபெருமான் தோன்றி,

“ஞானப்பால் அருந்திய பிள்ளாய்! நம்மைப் பாட மறந்தனையோ?”

என்று கேட்டார்.

உடனே விழித்தெழுந்த சம்பந்தர்,

“துஞ்ச வருவாரும் தொழுவிப்பாரும்…”

என்று தொடங்கும் தேவாரப் பதிகத்தைப் பாடினார்.

அதன்பின் திருவாலங்காடு சென்று இறைவனை தரிசித்து வழிபட்டார்.

திருவாலங்காட்டின் சிறப்பு

சிவபெருமானின் ஐந்து சபைகளில், திருவாலங்காடு

“ரத்தின சபை” என அழைக்கப்படுகிறது.

மற்ற சபைகளைக் காட்டிலும் ஆதியானதும் மிகப் புனிதமானதுமாக இது கருதப்படுகிறது.

கதையின் சாரம்

பக்தி என்பது உடல் அழகு அல்ல.

பக்தி என்பது பணிவு, அடக்கம், பரிபூரண சரணாகதி.

அந்த பக்தியின் உச்ச வடிவமே –

காரைக்கால் அம்மையார்!