கம்சனை கொன்று எங்களை விடுவிக்க ஏன் பதினான்கு ஆண்டுகள் காத்திருந்தாய்?

 கம்சனை வதம் செய்த பிறகு, பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் சிறைக்குச் சென்று, அங்கு அடைக்கப்பட்டிருந்த தாய் தேவகியையும் தந்தை வசுதேவரையும் விடுவித்தார்.

அப்போது தாய் தேவகி, ஸ்ரீகிருஷ்ணரிடம் கேட்டார்:

«"மகனே! நீ பரமாத்மா. உன்னிடம் அளவற்ற சக்தி இருக்கிறது. அப்படியிருக்க, கம்சனை கொன்று எங்களை விடுவிக்க ஏன் பதினான்கு ஆண்டுகள் காத்திருந்தாய்?"»

அதற்கு ஸ்ரீகிருஷ்ணர் புன்னகையுடன் கூறினார்:

«"அன்னையே! மன்னிக்கவும். கடந்த பிறவியில் என்னை பதினான்கு ஆண்டுகள் வனவாசத்திற்கு அனுப்பியதும் நீங்கள்தானே!"»

இதைக் கேட்ட தேவகி அதிர்ச்சியடைந்து,

«"கிருஷ்ணா! அது எப்படி சாத்தியம்? ஏன் இப்படிச் சொல்கிறாய்?" என்று கேட்டார்.»

அதற்கு ஸ்ரீகிருஷ்ணர் கூறினார்:

«"அன்னையே! உங்களுக்கு உங்கள் முந்தைய பிறவி நினைவில் இல்லை. அப்போது நீங்கள் கைகேயியாகவும், உங்கள் கணவர் தசரத மன்னராகவும் இருந்தீர்கள்."»

இதைக் கேட்ட தேவகி மேலும் வியப்புடன்,

«"அப்படியானால் மகாராணி கௌசல்யா யார்?" என்று கேட்டார்.»

அதற்கு ஸ்ரீகிருஷ்ணர் கூறினார்:

«"அவரே இந்தப் பிறவியில் என் வளர்ப்புத் தாயான யசோதையாகப் பிறந்துள்ளார். கடந்த பிறவியில் பதினான்கு ஆண்டுகள் தாயன்பை இழந்த எனக்கு, இந்தப் பிறவியில் யசோதையின் அன்பை முழுமையாக அனுபவிக்கும் பாக்கியம் கிடைத்தது."»

இதன் கருத்து:

இந்த மண்ணுலகில் பிறக்கும் ஒவ்வொரு உயிரும் தன் கர்மத்தின் பலனை அனுபவித்தே தீர வேண்டும். அந்த விதியிலிருந்து தேவர்கள் கூட விலக்கல்ல என்று இந்தக் கதை உணர்த்துகிறது.

எனவே,

அகங்காரம் எனும் மாளிகைக்குள் ஒருபோதும் நுழையாதீர்கள்; மனிதநேயம் எனும் எளிய குடிலுக்குள் செல்லத் தயங்காதீர்கள்.