அகத்தியரின் பிரணவ ஆட்டம்கண்ணில் தொடங்கி
முடியில் முடியும்
ஒளிப்பயணம்..
பழங்காலத்தில், மலைகளுக்கும் கடல்களுக்கும் அப்பால், ஞானிகள்
தங்கள் உடலையே கோயிலாகக்
கொண்டு வாழ்ந்தார்கள்.
அவர்களில் முதல்வர் அகத்தியர்.
அவர் மட்டுமல்ல—அவருக்குப் பின்னால் வந்த யோகிகளும், சித்தர்களும், முனிவர்களும் பாம்பின் வழியே பயணித்தார்கள். முதுகெலும்பின் அடியிலிருந்து முடிவரை, மூன்றரை சுற்றுச் சுருண்ட குண்டலினியை எழுப்பி, ஆயிரம் இதழ்கள் கொண்ட தாமரையில் கரைப்பதைப் பற்றிப் பேசினார்கள்.
ஆனால் அகத்தியர் வேறொரு பாதையை மெல்லிய குரலில் சொன்னார்.
அது முதுகெலும்பின் பாதை அல்ல.
அது கண்ணில் தொடங்கி, புருவமத்தியில் நிலைத்து, மண்டைக்கூட்டின் வெளியில் முடியும் ஒளிப்பயணம்.
அவர் அதை பிரணவ ஆட்டம் என்றழைத்தார்.
மூன்று மூலங்கள்
அகத்தியர் சொன்னார்:
"மனித உடலில் மூன்று மூலங்கள் உண்டு. கீழ் மூலம், நடு மூலம், மேல் மூலம். இவை மூன்றும் ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்ட ஒரு நாடி வழியே தொடர்பு கொள்கின்றன.
அந்த நாடி முதுகெலும்பில் இல்லை. அது கண்ணுக்கும் முடிக்கும் இடையே ஓடும் மறைந்த வெளிச்சச் சுரங்கம்."
கீழ் மூலம் — அது கண்கள்.
நாம் நினைப்பது போல கண்கள் வெறும் பார்க்கும் கருவிகள் அல்ல. அவை ஒளியை உள்ளிழுப்பவை மட்டுமல்ல; அவை ஒளியை வெளியேற்றுபவையும் கூட.
ஒவ்வொரு முறை நீங்கள் பார்க்கும்போதும், உங்கள் கண்கள் ஒரு படத்தை மூளைக்கு அனுப்புகின்றன. ஆனால் அதே நேரத்தில், உங்கள் கண்கள் உங்களுக்குள் இருக்கும் ஜீவ ஒளியை உலகின் மீது வீசுகின்றன.
நீங்கள் ஒரு கேமரா அல்ல.
நீங்கள் ஒரு புரொஜெக்டர்.
இதுவே அகத்தியரின் முதல் இரகசியம்.
நடு மூலம் — அது புருவமத்தி.
இடது கண்ணுக்கும் வலது கண்ணுக்கும் நடுவே, புருவங்களுக்குச் சற்று மேலே, ஒரு மறைந்த வாசல் உள்ளது. அங்குதான் இரண்டு கண்களின் ஒளியும் ஒன்று சேர்கிறது.
அதை சித்தர்கள் ஞானக்கண் என்றார்கள். அறிவியல் பீனியல் சுரப்பி என்று அழைக்கிறது.
ஆனால் அகத்தியர் அதை நாடு என்றார்.
நடுநிலை. ஊசலாடும் பலகை. ஆட்டத்தின் ஆதாரம்.
நீங்கள் உங்கள் பார்வையை மெல்ல மேலே ஏற்றும்போது, இடது வலது கண்களின் ஒளி அங்கு சந்திக்கிறது. அந்தச் சந்திப்பில்தான் பிரணவம் தொடங்குகிறது.
மேல் மூலம் — அது முடி.
உச்சந்தலை மட்டுமல்ல. அதற்கும் அப்பால், மண்டைக்கூட்டின் உட்புற வெளி. மூளையைச் சுற்றியுள்ள வெற்றிடம். முனிவர்கள் இதை சிதாகாசம் என்றார்கள். ஒளிவெளி என்றார்கள்.
இது எலும்புக்குள் இருக்கும் வானம்.
இங்குதான் கீழ் மூலத்திலிருந்து எழும் ஒளி, நடு மூலத்தில் ஆட்டம் கண்டு, இறுதியாக வந்து மோதுகிறது.
வரை தாக்கும் தாரை.
மலைச் சிகரத்தை மின்னல் தாக்குவது போல.
அகத்தியரின் பொன்மொழி
இந்த மூன்று மூலங்களையும் பற்றி, இந்த ஒளிப்பயணத்தையும் பற்றி, அகத்தியர் ஒரு ஞானச் செய்யுளைத் தந்தார்.
அதுவே இந்தப் பாதையின் முழு விளக்கப்படம்.
அந்தச் செய்யுள் இதோ:
"துறந்திட்டேனே மேல்முலங் கீழ்மூ லம்பார்;
துயரமாய் நடுநிலையை யூணிப் பாராய்;
அறைந்திட்டேன் நடுமூலம் நடுநா டிப்பார்;
அப்பவல்லோ வரைதாக்கும் தாரை காணும்;
உறைந்திட்ட ஐவருந்தான் நடனங் காணும்
ஒளிவெளியும் சிலம்பொலியு மொன்றாய்க் காணும்."
இந்த வரிகளை மெதுவாகப் படியுங்கள்.
ஒவ்வொரு சொல்லும் ஒரு இரகசிய வாசல்.
"துறந்திட்டேனே மேல்முலங் கீழ்மூ லம்பார்"
நான் கீழ் மூலத்தையும் மேல் மூலத்தையும் விட்டுவிட்டேன். அவற்றுக்கிடையேயுள்ள தூரத்தைக் கடந்துவிட்டேன். இனி அவை இரண்டும் எனக்குத் தனியில்லை.
"துயரமாய் நடுநிலையை யூணிப் பாராய்"
நடுநிலையை—புருவமத்தியை—இறுகப் பிடி. அதை ஊன்றிப் பார். அந்த ஒரு புள்ளியில் கவனத்தை நிலைநிறுத்து.
"அறைந்திட்டேன் நடுமூலம் நடுநா டிப்பார்"
நடு மூலத்தில் நடு நாடியைத் திறந்துவிட்டேன். கண்ணுக்கும் புருவமத்திக்கும் இடையே உள்ள மறைந்த வழி இப்போது திறந்துகிடக்கிறது.
"அப்பவல்லோ வரைதாக்கும் தாரை காணும்"
அப்போதுதான்—அந்த வழி திறந்தபின்னர்தான்—மண்டைக்கூட்டின் உச்சியைத் தாக்கும் ஒளித்தாரையை நீ காண்பாய்.
"உறைந்திட்ட ஐவருந்தான் நடனங் காணும்"
அப்போது ஐந்து புலன்களும் ஒன்று கூடி நடனமாடுவதை நீ காண்பாய்.
"ஒளிவெளியும் சிலம்பொலியு மொன்றாய்க் காணும்"
அப்போது ஒளியும் ஒலியும் இரண்டல்ல—ஒன்றே—என்று நீ காண்பாய்.
இதுவே அகத்தியர் நமக்குத் தந்த முழுமையான பிரணவ விளக்கப்படம்.
ஆறு வரிகள். ஆறு படிகள். ஒரு முழுமையான பயணம்.
ஆட்டம் தொடங்குகிறது
இப்போது கேள், தேடுபவனே.
இதுவரை நீ பாம்பின் பாதையில் பயணித்தாய். முதுகெலும்பின் அடியிலிருந்து மெல்ல மெல்ல ஊர்ந்து, ஆறு வாசல்களைக் கடந்து, ஆயிரம் இதழ்களை அடைய முயன்றாய்.
அது ஒரு பாதை. உண்மையான பாதை.
ஆனால் அதுவே ஒரே பாதை அல்ல.
அகத்தியர் சொன்னார்:
"கண்களை மூடு. பார்வையை மென்மையாக்கு. உன் கண்களுக்குப் பின்னால் ஒளி இருப்பதை உணர். அதைப் பிடுங்காதே. அது நீயே."
"அந்த ஒளியை மெல்ல இழு. இடது வலது கண்களின் ஒளியைப் புருவமத்தியில் சேர்."
"அங்கே ஒரு பலகை உள்ளது. அதில் ஏறி நில்."
"இப்போது—மூச்சை இழு."
மூச்சு மேலே எழும்போது, புருவமத்தியில் தேங்கிய ஒளி திடீரென மேலே பாய்கிறது.
ஒரு நடனக்காரி பாய்வது போல.
ஒரு வில் அம்பை விடுவது போல.
ஒரு ஊஞ்சல் மேலே எழுவது போல.
அதுதான் பிரணவ ஆட்டம்.
அந்த ஒளி மண்டைக்கூட்டின் உச்சியைத் தாக்கும்போது, இரண்டு விந்தைகள் நிகழ்கின்றன.
ஒன்று: நீ ஓர் ஒலியைக் கேட்கிறாய்.
காலில் அணிந்த சிலம்பு ஒலிப்பது போல. சில்—அம்பொலி. வெகு தொலைவிலிருந்து வரும் மணியோசை. உன் உடலுக்குள் எங்கோ ஒரு வீணை மீட்டப்படுகிறது.
இரண்டு: நீ ஒரு ஒளியைக் காண்கிறாய்.
கண்களை மூடியிருந்தும், நெற்றிக்குள் ஒரு மின்னல் பளிச்சிடுகிறது. வெண்மை. பொன்னிறம். நீலம். சில நேரம் மட்டுமே நீடிக்கும் அந்த ஒளித்துளி.
இதைத்தான் அகத்தியர் தமது செய்யுளில் சொன்னார்:
"அப்பவல்லோ வரைதாக்கும் தாரை காணும்;"
"உறைந்திட்ட ஐவருந்தான் நடனங் காணும்;"
"ஒளிவெளியும் சிலம்பொலியு மொன்றாய்க் காணும்."
ஐவரின் நடனம்
நமக்கு ஐந்து புலன்கள் உண்டு.
கண் பார்க்கிறது. காது கேட்கிறது. மூக்கு முகருகிறது. நாக்கு சுவைக்கிறது. மெய் தொடுகிறது.
ஒவ்வொன்றும் தனித்தனி வாசல். ஒவ்வொன்றும் தனித்தனி செய்தி.
ஆனால் பிரணவ ஆட்டம் நிகழும்போது, இந்த ஐந்து வாசல்களும் ஒன்று சேருகின்றன.
கேட்பதுவே காட்சியாகிறது. காண்பதுவே ஓசையாகிறது.
சிலம்பொலி ஒளியாக மாறுகிறது. ஒளிவெளி ஓசையாக மாறுகிறது.
இதை அகத்தியர் ஐவர் நடனம் என்றார்.
ஐந்து புலன்களும் ஒரே தாளத்தில் ஆடும் நடனம்.
அந்த நடனத்தில் நீ நடனமாடுபவன் அல்ல.
நீ அந்த நடனமே.
பூரணம்
ஆட்டம் முடிகிறது.
மூச்சு வெளியேறுகிறது. ஒளி உச்சியில் தேங்கி மெல்லக் கரைகிறது. ஓசை அடங்கி மௌனமாகிறது.
ஆனால் நீ இன்னும் இருக்கிறாய்.
கண்களைத் திறக்கவில்லை. எண்ணங்கள் எழவில்லை. உடலின் எல்லைகள் கரைந்துபோயின.
நீ மட்டும் இருக்கிறாய்.
இதைத்தான் அகத்தியர் பூரணம் என்றார்.
முழுமை. குறைவற்ற நிலை.
இந்த முழுமையிலிருந்து எழும் ஒளி பேரொளி.
அது வருவதுமில்லை, போவதுமில்லை. அது எப்போதும் இருந்தது, எப்போதும் இருக்கும்.
நீ அதைக் காணவில்லை. நீ அதைக் கேட்கவில்லை.
நீ அதுவாகிறாய்.
அகத்தியரின் வெளிப்படை இரகசியம்
ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக, முனிவர்கள் பாம்பின் பாதையைப் போதித்தார்கள்.
அது உண்மையான பாதை. அதில் சென்று முத்திப்பெற்றோர் உண்டு.
ஆனால் அகத்தியர் வேறொரு பாதையை மெதுவாகத் திறந்துவைத்தார்.
"உன் முதுகெலும்பில் பாம்பு உறங்குகிறது. அதை எழுப்பு. அது ஒரு வழி."
"ஆனால் உன் கண்களிலும் ஒரு பாம்பு உண்டு. அது ஒளிச் சுருள். அதை எழுப்பு. இது இன்னொரு வழி."
"இரண்டும் ஒரே சிகரத்தைச் சேர்பவை."
"நீ உன் பாதையைத் தேர்ந்தெடு."
ஆட்டம் உனக்காகக் காத்திருக்கிறது
நீ இந்த வார்த்தைகளைப் படிக்கும்போது, உன் கண்கள் இந்த எழுத்துக்களைப் பார்க்கின்றன.
உன் கண்களுக்குப் பின்னால் ஒரு ஒளி இருக்கிறது. அது எப்போதும் இருந்தது. நீ அதை அறிந்ததும் இல்லை, மறந்ததும் இல்லை.
இப்போது அது உன்னை நினைவூட்டுகிறது.
"நான் இருக்கிறேன்" என்று மெல்லிய குரலில் சொல்கிறது.
அதைப் பிடுங்காதே. அதை வலுக்கட்டாயப்படுத்தாதே.
கண்களை மூடு. பார்வையை மென்மையாக்கு. அந்த ஒளியை உணர்.
அதை மெல்ல இழு. புருவமத்தியில் சேர்.
மூச்சை இழு.
ஆடட்டும்.
துறந்திட்டேனே மேல்முலங் கீழ்மூ லம்பார்;
துயரமாய் நடுநிலையை யூணிப் பாராய்;
அறைந்திட்டேன் நடுமூலம் நடுநா டிப்பார்;
அப்பவல்லோ வரைதாக்கும் தாரை காணும்;
உறைந்திட்ட ஐவருந்தான் நடனங் காணும்
ஒளிவெளியும் சிலம்பொலியு மொன்றாய்க் காணும்.
சிலம்பொலி கேட்கும்.
ஒளிவெளி தோன்றும்.
ஐவரும் நடனமாடுவர்.
பூரணம் நிறைவுறும்.
இதுவே அகத்தியரின் பிரணவ ஆட்டம்.
இதுவே கண்ணில் தொடங்கி முடியில் முடியும் ஒளிப்பயணம்.
இதுவே முதுகெலும்பின்றியும் முத்தி தரும் இரகசிய வாசல்.
வாசல் திறந்தே உள்ளது.
நீ மட்டும் உள்ளே நுழையக் காத்திருக்கிறாய்.
இப்போதே நுழை.
ஆடு.
ஒளியாகு.
No comments:
Post a Comment