கர்மா யாரையும் விடாது:

 கர்மா யாரையும் விடாது:

தசரதரின் வாழ்வு சொல்லும் பாடம்!

தசரத சக்கரவர்த்தியின் வாழ்வில் நடந்த மிகச்சோகமான ஒரு நிகழ்வு பின்னாளில் ராமாயணத்தின் ஒட்டுமொத்தப் போக்கையும் தீர்மானித்தது.

தசரதர் ஒரு சிறந்த வில்வித்தை வீரர். அவருக்கு 'சப்தவேதி' என்ற கலை தெரியும். அதாவது, உருவம் தெரியாவிட்டாலும் சத்தத்தை வைத்தே இலக்கைச் சரியாகத் தாக்கும் வித்தை அது.

ஒருமுறை தசரதர் காட்டில் வேட்டையாடச் சென்றிருந்தார். அப்போது இருட்டான மாலை நேரம். அருகில் இருந்த சரயு நதியில் ஏதோ ஒரு விலங்கு தண்ணீர் குடிப்பது போன்ற 'குபுக் குபுக்' என்ற சத்தம் கேட்டது. அது யானைதான் தண்ணீர் குடிக்கிறது என்று தவறாகக் கணக்கிட்ட தசரதர், சத்தத்தை நோக்கித் தன் அம்பைச் செலுத்தினார்.

அம்பு பாய்ந்த அடுத்த நொடி, ஒரு மனிதக் குரல் அலறுவதைக் கேட்டு தசரதர் ஓடிச் சென்றார். அங்கே சிரவண குமாரன் என்ற இளைஞன் தன் வயதான, பார்வையற்ற பெற்றோருக்குத் தண்ணீர் எடுக்க வந்தபோது அம்பு பட்டு வீழ்ந்து கிடந்தான்.

சிரவண குமாரன் இறப்பதற்கு முன், தன் பெற்றோர் தாகத்துடன் இருப்பதைச் சொல்லி, அவர்களிடம் தண்ணீர் கொடுக்க வேண்டினான். தசரதர் நடுங்கும் கைகளுடன் அந்த முதியவர்களிடம் சென்று நடந்ததைக் கூறினார். தன் ஒரே மகனை இழந்த அந்தப் பெற்றோர் கதறி அழுதனர். அவர்கள் தசரதரைப் பார்த்து ஒரு சாபமிட்டனர்.

"நாங்கள் எப்படி எங்கள் மகன் பிரிவால் துடிதுடித்து உயிர் விடுகிறோமோ, அதுபோலவே நீயும் உன் மகன் பிரிவால் துடிதுடித்து உயிர் துறப்பாய்!"

பல ஆண்டுகள் கழித்து, கைகேயியின் வரத்தால் ராமர் 14 ஆண்டுகள் வனவாசம் செல்ல நேரிட்டபோது, தசரதரால் அந்தப் பிரிவைத் தாங்க முடியவில்லை. "ராமா... ராமா..." என்று கதறிக்கொண்டே, சிரவண குமாரனின் பெற்றோர் சொன்னது போலவே மகனைப் பிரிந்த துயரத்தில் தசரதர் உயிர் துறந்தார்.

"நாம் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலும் ஒரு எதிர்வினையைக் கொண்டது! தசரதர் அறியாமல் செய்த ஒரு தவறு, பின்னாளில் அவர் உயிரையே வாங்கியது.

தர்மத்தின் கணக்கு யாரையும் விடாது. ஆனால் அந்தச் சோகமே, ராமர் காடு சென்று ராவணனை அழித்து தர்மத்தை நிலைநாட்டக் காரணமாகவும் அமைந்தது!